Arquivo Outubro, 2008...

As mulleres iraquies máis preto de Lugo
Clasificado en Actualidade

Creado por roris o Venres, 31 de Outubro de 2008

Axenda local: (a verdade e que ben sinto non poder ir)

Carta a un maltratador
Clasificado en Lecturas

Creado por roris o Xoves, 30 de Outubro de 2008

A continuación podreis leer uno de los premios del concurso “Carta a un maltratador“, cuyo autor es Fernando Orden Rueda, un joven estudiante de bachillerato:

Para ti cabrón

porque las has humillado

porque la has golpeado, abofeteado, escupido, insultado…

porque la has maltratado.

¿Porqué la maltratas?

Dices que es su culpa ¿verdad?

Que es ella la que te saca de tus casillas,

siempre contradiciendo y exigiendo dinero para cosas innecesarias o que detestas: detergente, bayetas, verduras…

Es entonces, en medio de una discusión cuando tú, con tu “método de disciplina” intentas educarla,

para que aprenda.

Encima lloriquea, si además vive de tu sueldo,

tiene tanta suerte contigo

un hombre de ideas claras, respetable

¿de que se queja?

Te lo diré:

Se queja porque no vive, porque vive, pero muerta.

Haces que se sienta fea, bruta, inferior, torpe…

La acobardas, la empujas, le da patadas.

Patadas que yo también sufría.

Hasta aquel útlimo día.

Eran las once de la mañana y mamá estaba sentada en el sofá,

la mirada dispersa, la cara pálida, con ojeras.

No había dormido en toda la noche,

como otras muchas,

por miedo a que llegaras,

por miedo a que aparecieses,

con ganas de follarla ( hacer el amor dirías),

o darle una paliza para esconder la impotencia de tu borrachera.

Ella seguía guapa a pesar de todo  y yo me había quedado tranquilo y confortable con mis piernecitas dobladas.

Ya había hecho la casa, fregado el suelo y planchado tu ropa.

De repente, suena la cerradura, su mirada se dirige hacia la puerta y apareces tú:

la camisa por fuera, sin corbata y ebrio.

Como tantas veces,

Mamá temblaba, yo también.

Ocurría casi cada día, pero no nos acostumbrábamos.

En ocasiones ella se había preguntado:

¿Y si hoy se le va la mano y me mata?

La pobre creía que tenía que aguantar,

en el fondo pensaba que en parte era culpa suya,

que tú eras bueno,

le dabas un hogar y una vida

y en cambio ella no conseguía hacer siempre bien lo que tu querías.

Yo intentaba que ella viera cómo eres en realidad.

Se lo explicaba porque quería huir de allí,

irnos los dos.

Mas, desafortuandamente, no conseguí hacerme entender.

Te acercaste y sudabas, todavía tenias ganas de fiesta.

Mamá dijo que no era el momento ni la situación,

suplicó que te acostases, estarías cansado.

Pero tu realidad era otra.

Crees que siermpe puedes hacer lo que quieres.

La forzaste, le agarraste la muñecas, la empujaste y la empotraste contra la pared.

Como siempre al final ella terminaba cediendo.

Yo, a mi manera gritaba, decía: MAMA NO LO PERMITAS.

De repente me oyó.

¡Esta vez si que no! dijo para adentro

Sujetó tus manos, te propino un buen codazo y logró escapar.

Recuerdo cómo cambio tu cara en ese momento.

Sorprendido y confuso, ella jamás se había negado a nada.

Me puse contento antes de tiempo,

porque tú no lo ibas a consentir, era necesario el castigo para educarla.

“Cuando una mujer hace algo mal hay que enseñarla y lo que funciona mejor es la fuerza: puñetazo por la boca y patada en la barriga una y otra vez”

Y sucedió.

Mamá empezó a sangrar,

con cada golpe yo tropezaba contra sus paredes,

agarraba su útero con mis manitas, tan pequeñas todavía, porque quería vivir.

Salía sangre y yo me debilitaba.

Me dolía todo, hasta el cuerpo de mamá.

Creo que sufrí alguna rotura mientras ella se caía desmayada en un charco de sangre.

Por ti nunca llegúe a nacer.

Nunca pronunciaré la palabra mamá.

Maltrataste a mi madre y me asesinaste a mí.

Y ahora me dirijo a tí.

Esta carta es para tí, cabrón.

Por ella, por la que debió ser mi madre y nunca tuvo un hijo.

También por mi que sólo fui un feto a quien negaste el derecho a la vida.

Pero en el fondo, ¿sabes?, algo me alegra.

Mamá se fue.

Muy triste, pero serenamente, sin violencia te denunció y dejó que la justicia decidiera tu destino.

Y otra cosa: nunca tuve que llevar tu nombre, ni llamarte papá,

ni saber que otros hijos felices de padres humanos señalaban al mío porque en el barrio todos sabían que tú eres un maltratador y como todos ellos, un hombre débil.

Una alimaña.

Un cabrón

ABBEY LINCOLN
Clasificado en Músicas

Creado por casandra o Domingo, 26 de Outubro de 2008

Hoxe visita a nosa sección, a cantante de jazz ABBEY LINCOLN (Chicago, 1930). Tralo seus estudios, trasládase a California en 1951 e ese mesmo ano actúa nas Illas Haway co nome de Gaby Lee.

De regreso a Estados Unidos, actúa en 1954 en varios clubes. Nesta época coñece a Max Roach, extraordinario compositor e baterista de jazz, co que comeza unha relación sentimental que durar oito anos e unha experiencia artística que se prolongará  máis alá da relación de parella.

Nesta colaboración con Max Roach hai que suliñar a aparición en 1960 do disco “We Insist! Freedom Now Suite” que é un berro contra o poder blanco. A cuberta do disco é un icono da loita contra a discriminación racial: unha fotografía duns homes de raza negra sentados na barra dun bar mirando a cámara,; trala barra, un camareiro blanco coa mirada crispada.

A forma de reivindicar o final da discriminación racial nas súas cancións, convértena nunha das cantantes afroamericanas con máis fieis na comunidade negra de Estados Unidos.

A discografía de Abbey Lincoln abarca 25 títulos. O disco que marcou a súa traxectoria foi “Straight Ahead”, que contén o coñecídisimo tema “Blue Monk” con música de Thelonius Monk e letra da propia Abbey.

Recibiu unha forte influencia da que foi unha das grandes figuras do jazz, Billie Holiday. Precisamente estivo a punto de interpretala na película “Lady sings the Blues” pero, a industria de Hollywood decantouse por unha opción menos comprometida políticamente, e escolleu a Diana Ross.

Abbey continúa en activo, ofrecendo concertos e gravando discos. O último: “Abbey Sings Abbey”, paréceme unha auténtica marabilla.

Para rematar, unhas palabras de Abbey que definen o que significa para ela o jazz: “Eu non canto jazz. Non podo cantar jazz. Tes que cantar o teu espíritu, o teu corazón, a túa alma. Trátase de contar historias… acerca de alguén en algunha parte”.

Empoderadas
Clasificado en Empoderadas

Creado por roris o Xoves, 9 de Outubro de 2008

Nuestra sección de empoderadas de hoy va dedicada a la ganadora del premio nobel de la paz en 1991:

Aung San Suu Kyi, (1945) figura emblemática de la oposición brimana, contra la dictadura militar que ocupa el poder desde 1962. Participó en el segundo combate en pro de la independencia nacional, inspirado en Gandhi, en su fe budista y su ejemplo pacífico, que le llevo a propugnar una revolución del espíritu que se manifiesta mediante el reconocimiento de la necesidad del diálogo y la compasión por los más humildes.

En 1989 fue sometida a arresto domiciliario en Rangún. Asumió la dirección de la Liga Nacional para la Democracia, que ganó las elecciones en 1990 por mayoría aplastante. Las autoridades militares no tomaron en cuenta este resultado, por lo mismo, su partido no pudo formar un gobierno civil.

Ha sido reconocida como prisionera de conciencia por Amnistía Internacional. También recibió el Premio Thorolf Rafto de defensa de los derechos humanos y el Premio Sajarov de libertad de pensamiento.