O 25 de novembro “Día Internacional Contra a Violencia de Xénero” a “Asociación de mulleres luguesas contra a violencia de xénero Enriqueta Otero” organizou un acto de lembranza ás mulleres asasinadas no que vai de ano a mans das súas parellas ou ex parellas. Consistiu nunha intervención espacial sobre a temática dos malos tratos, realizada polos grupos de teatro Palimoco e Upiaska e a lectura dun manifesto por Paloma Lugilde. Moitas grazas a todas as persoas que participarone, e ao público que se mollou con nós.
Arquivo Novembro, 2008...
Clasificado en Actualidade, Violencia
Creado por casandra o Venres, 28 de Novembro de 2008
Clasificado en Varios
Creado por roris o Mércores, 26 de Novembro de 2008
A Violencia de Xénero é un problema social aínda moi enraizado na nosa sociedade, na que os actos de violencia física, psicolóxica e sexual, contra as mulleres, representan unha clara vulneración dos seus dereitos humáns. E por eso que os e as aquí presentes queremos:
- Condear públicamente calquer acto de violencia, sexa do tipo que sexa, que atente contra a dignidade, liberdade, integridade e seguridade das mulleres.
- Revindicar a intervención máis activa das distintas adminstracións públicas no ámbito da súa competencia:
- O incremento dos recursos humáns , materias e financieiros.
- Expresar a nosa solidaridade ás familias e os fillos e fillas das 61 mulleres asasinadas polas súas parellas e conxuxes ao longo deste ano 2008.
- O exercicio dunha acción coordinada entres os niveis local, autonómico e estatal
- O desenvolvemento de planes serios en prol da igualdade
- O implante dispositivos de atención e asistencia profesionalizada para mulleres , fillos e fillas víitimas de violencia.
- A posta en funcionamento redes coordinadas de atención especializada
- A creación de equipos psicosociales e protocolos de atención para a abordaxe de situacións de crise e emerxencia
- A cualificación dos profesionais xa existentes que interveñen na actualidade
- A non descriminación das mulleres vítimas con independencia da súa situación administrativa, persoal ou social.
- Alternativas reais de futuro e mellora na xestión das axudas económicas e dos programas de inserción socililaboral
Por todo elo esiximos aos Poderes Publicos o exercicio da súa responsbilidade e a vontade política necesaria para acabar con esta lacra social. Non escatimando recursos económicos, concienciando e sensibilizando á cidadanía, visibilizando todos os tipos de violencia, condenando públicamente todas as conductas violentas e articulando demais medidas concretas que sexan necesarias e que incidan na prevención, na protección e na recuperación intergral das vítimas e dos seus fillos e fillas.
Clasificado en Actualidade, Violencia
Creado por roris o Venres, 21 de Novembro de 2008
A Asociación Enriqueta Otero organiza un acto de repulsa da violencia contra as mulleres con motivo do 25 de novembro, DIA INTERNACIONAL DE VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES, que terá lugar na Praza Maior de Lugo ás 20 horas.
Este acto que terá lugar o propio día 25 de novembro e unha homenaxe ás 61 mulleres mortas este ano a mans da súa parella ou ex-parella e ten como obxetivos prioritarios a sensibilización da problemática da violencia de xénero e a visibilización de todas as vítimas da violencia.
O acto consistirá nunha intervención espacial sobre a temática dos malos tratos, a cargo dos grupos Palimoco Teatro e Teatro de Upiaska. Trala representación, a directora teatral, Paloma Lugilde, lerá un manifesto, no que expresaremos a nosa solidariedade ás vítimas, así como ás súas familias, e reivindicaremos unha intervención máis activa das distintas administración públicas no ámbito das súas competencias para acabar coa lacra social dos malos tratos.
Ano a ano as cifras de mulleres asasinadas a mans das súas parellas ou ex parellas mantéñense, sen que a sociedade reaccione suficientemente fronte a estes abusos contra os dereitos humanos das mulleres. É preciso que estas mortes non queden relegadas ao ámbito do privado, senón que cobren visibilidade, polo que tentaremos que se sumen ao acto do día 25 de novembro o maio número de persoas.
Agardamos contar coa vosa presenza.
Clasificado en Actualidade, Igualdade, Violencia
Creado por roris o Martes, 18 de Novembro de 2008
A Secretaría Xeral de Igualdade oferta cursos de formación online e gratuitos específicos para os profesionais dos ámbitos educativo, xurídico, sanitario, forzas e corpos de seguridade do estado, servizos sociais… e ate un curso básico orientado á poboación en xeral.
O prazo de inscripción xa está aberto e podedes facelo en: www.igualdadeforma.org
Clasificado en Lecturas
Creado por casandra o Venres, 14 de Novembro de 2008
Aún recuerdo como si fuera hoy el día que nos casamos. Una mañana de mayo hermosa y resplandeciente. La boda culminó un corto noviazgo; apenas habíamos salido juntos quince meses, pero pensamos que ya nos conocíamos suficientemente y que, desde luego, nos queríamos; entonces, para qué esperar. Yo le había dicho a Eva que no estaba dispuesto a casarme con cuarenta años como hizo mi padre.
Parece mentira, pero han pasado cuarenta años desde aquel día y vamos a celebrarlo en la intimidad, los dos solos en casa, con una cenita que he encargado a un restaurante. Será la mejor manera de conmemorar nuestra vida en común. ¡Cuántos recuerdos! Hemos tenido nuestras dificultades, como todos los matrimonios, ¿quién no las ha tenido? Pero seguimos juntos.
Los primeros meses fueron maravillosos, llenos de amor y dedicación; una auténtica luna de miel. Me esperaba con mis platos preferidos, y siempre estaba dispuesta, atenta a mis deseos. Al salir del trabajo iba a buscarla y saliamos a pasear. Todo el mundo decía que éramos un matrimonio modelo.
No sé exactamente cuándo, pero poco a poco, la situación empezó a cambiar. Por las mañanas quedaba con su hermana para ir al mercado y tomar un café, después llegaba con el tiempo justo para preparar la comida. Más adelante comenzó a salir con sus amigas por la tarde; me decía que iban al cine o a merendar.
Soy un hombre comprensivo, así que pensé que no tenía demasiada importancia. Pero, sus salidas eran cada vez más frecuentes, y no me daba explicaciones de adónde o con quién iba. Una tarde, que la llamé por teléfono desde la oficina y no me contestó, decidí que ya era hora de tomar cartas en el asunto. ¿Qué hacía todo el día por ahí? Acaso estaría buscando un novio.
Esa misma noche, cenamos como siempre a las diez, y cuando me estaba sirviendo el café, no me lo pensé más. Sujeté con fuerza sus manos y le dije: “Estoy harto. ¿Qué haces de aquí para allá?. ¿Crees que soy tonto y no sé que andas buscando por ahí?”. Ella me respondió que estaba muy equivocado, que sólo quería salir un rato… en ese instante me levanté, la agarré por los hombros, zarandeándola. “Estás loco…” Luego la abofeteé. Cuando me di cuenta, estaba en el suelo. La ayude a levantarse. “Lo siento. Si me obedeces, no volverá a repetirse”. Esa fue la primera vez.
Hubo algunas más… muchas más; hasta que por fin, pudo comprender lo que debía hacer para evitarlo. Entonces, un solo gesto, una simple mirada, bastaban… Lo había entendido. Era muy sencillo: tan sólo tenía que estar siempre pendiente de mí.
Los años siguientes fueron los más felices de nuestras vidas. Estábamos siempre juntos… y solos. Eva, apenas veía a su familia, salvo en días muy especiales como bodas, bautizos… o en Navidad; sus amigas dejaron de llamarla porque les decía que no quería salir. Así que era solo para mí. Lo que siempre había soñado.
En medio de tanta felicidad, inesperadamente, ocurrió algo terrible. Sucedió hace un mes. Ese día había vuelto a casa un poco antes de la hora habitual porque un dolor de cabeza me había dado la lata toda la tarde y no podía más. Cuando entré en el portal, me la encontré enfrente con una maleta en la mano.¡Qué decepción!.
De todos modos, sigo siendo un hombre comprensivo, y no voy a permitir que un momento de debilidad de al traste con tantos años de matrimonio, así que vamos a celebrarlo y olvidar ese triste episodio. Eso es lo que le he dicho cuando esta mañana le he deseado feliz aniversario. También, que si es buena y se comporta, la desataré para que podamos brindar por nosotros; por cuarenta años más de felicidad.
Para Marta, para Raquel, para Celia, para Noa… para todas las mujeres que intentan liberarse del nosotros, para ser sencillamente ellas mismas.
Casandra
Clasificado en Actualidade, Violencia
Creado por roris o Venres, 14 de Novembro de 2008
O concello de Lugo organiza por sétimo ano consecutivo as Xornadas Locais sobre Violecia de Xénero, este ano adicadas á prevención da violencia, e que terán lugar os días 24, 25 y 26 de novembro no salón de actos da Deputación Provincial de Lugo.
En horario de tarde, e como novidade, este ano farase un cineforum da película Quiero ser como Beckham, e temén un teatroforum da obra Miserere, ademáis do concerto de Diana Navarro. De todo esto podedes atopar máis información acudindo, en horario de maña, á Casa da Muller do concello de Lugo, situada no parque de Frigsa, ou ollando o programa das xornadas.
Non podemos esquecer facer mención á conferencia que dará unha das nosas colaboradoras e socias: “Prevención da violencia dende os servicios sociais” que terá lugar o día 25 ás 9.30 horas.
Clasificado en Actualidade, Violencia
Creado por roris o Xoves, 13 de Novembro de 2008
61 é número de mulleres que perderon a vida este ano a causa da violencia de xénero, a última esta mesma semana, moi preto da nosa cidade, en Vilaboa.
De seguro a todos e todas vos sona a noticia, de feito, veño de ler a nova en varios xornais dixitais. Moi ben explicadiña si, o lugar do asasinato, a relación da parella, a arma utilizada, as medidas cautelares dictadas polo xuiz… Pero en todas partes onde eu o lin voto de menos unha cousa moi importante: é a victima número 61 da violencia contra a muller no que vai de ano, 72 no ano pasado e 70 no 2006. Como vedes a cifra lonxe de diminuir, aumenta!
As comparacións son odiosas, todas as mortes teñen a mesma importancia, sexan accidentes de tráfico, vitimas do terrorismo ou soldados que loitan pola paz en Afganistan. Mais non podo evitar fixarme en que non todas as mortes son iguais, non todas teñen a mesma importancia para os medios. Por favor, un pouco máis de conciencia de xénero.
Nin unha máis!
Clasificado en Músicas
Creado por casandra o Mércores, 12 de Novembro de 2008
Onte pola mañá lin no xornal a noticia da morte de Miriam Makeba (Johanesburgo, Sudáfrica, 4 de marzo de 1932-Castel Volturno, Italia, 10 de novembro de 2008), xusto despois da súa participación nun concerto contra a Camorra e de apoio ao escritor amenazado Roberto Sabiano. Pensei que esa era a maneira máis natural de morrer para unha muller que foi un exemplo de loita ao longo de toda a súa vida.
Comezou a súa carreira musical na década dos 50 cun álbum no que mesturaba o jazz con cancións tradicionais do seu país natal. En 1959 durante unha xira por Estados Unidos co grupo sudafricano Manhattan Brothers alcanza recoñecemento internacional.
Miriam Makeba, Mama África, foi un símbolo da loita contra o apartheid. Viuse forzada ao exilio por participar nun documental antiapartheid. O goberno sudafricano prohibiu todos os seus discos e impediulle voltar ao país, ate que en 1990 Nelson Mandela lle pida que regrese.
Ten unha discografía con máis de vinte títulos, entre outros: The World of Miriam Makeba, 1962; Malaisha, 1966; Pata Pata (álbum). 1977 e Welela, 1989. Foi a primeira muller africana que gañou un premio Grammy, en 1965. A súa canción Pata Pata, inspirada nas chabolas de Johannesburgo, alcanzou sona internacional.
Pasei o día agardando o momento de chegar pola noite a casa e escoitar a súa música. Rescatei do po o disco Sangoma (1988) . O vinilo estaba esquecido nun armario, entre The Lion de Youssou N´Dour y So de Peter Gabriel. Foi un pracer escoitar de novo a súa voz forte, acompañada por ritmos de tambores; a voz de África.
“Cantas sobre as cousas que te rodean. O noso contorno sempre sufriu polo apartheid e o racismo que sufre o noso país. Así que a nosa música ten que estar influida por elo“. Miriam Makeba







