Arquivo Xaneiro, 2009...

Curso de defensa persoal
Clasificado en Actualidade, Violencia

Creado por roris o Martes, 27 de Xaneiro de 2009

A CEL ofrece un curso de defensa persoal para traballadores/as que terá lugar os sábados de 9 a 14 horas do 14 de febreiro ata o 18 de abril. O curso está totalmente subvencionado e pretende mostrar as persoas participantes como afrontar situacións na vida real e iniciar e dar a coñecer a utilidade das técnicas, non só como defensa senón tamén como actividade formativa para a saúde física e mental.

Podedes apuntarvos chamando canto antes ao teléfono 902300982

Parece unha moi boa ocasión para ir aprendendo a defenderse soas e valerse por unha mesma ata en situacións conflictivas, non a desaproveitedes!

Punto de encontro
Clasificado en Actualidade

Creado por roris o Luns, 26 de Xaneiro de 2009

Parece ser que as veces as administracións si escoitan e teñen en conta o sentir popular. Digoo porque tras multiples queixas de moi distintos foros, o noso incluído, sobre o funcionamento do punto de encontro da nosa cidade, tomáronse as medidas oportunas para mellorar a situación.

Aqui vos presentamos o novo Decreto que regula os puntos de encontro na nosa comunidade, do que facemos un breve resumo:

Defínese PUNTO DE ENCONTRO como un servizo que faliciata e preserva a relación entreoas e os menores e as persoas das súas familias , e que perimete e garante a seguridade e o benestar das nenas e dos nenos e facilita o réxime de visitas. Faise especial fincape  no seu caracter neutral.

Os puntos de encontro deberán rexerse  polos seguintes principios de actuación:

- Interese das e dos menores: sempre será prioritaria a seguridade e benestar do menor.

- Voluntariedade

- Imparcialidade: evitando posicionamentos a favor de calquera membro da familia en prexuizo ou detrimiento de outros.

- Neutralidade: non estarán vinculados a ningún grupo ideolóxico, relixioso ou político.

- Confidencialidade

- Non interferencia, respectando as actuacións levadas a cabo por outros dispositivos de benestar social.

- Subsidariedade e temporalidade, orientado sempre hacia a normalización das relacións.

Son obxectivos do punto de encontro:

- Favorecer o cumprimento do réxime de visitas.

- Facilitar o encontro das fillas e fillos co proxenitor/a non custodio e coa sua famlia extensa.

- Acadar a normalización das relaciones famliares

- Previr situacións de violencia e garantir a seguridade dos menores durante o cumprimento do réxime de visitas.

- Favorecer e potenciar nos nenos e nenas unha boa relación cos proxenitores.

- Facilitar orientación profesional para mellorar as relacioóns materno/paterno filiales e as habilidades parentais de crianza.

- Proporcionar axuda e asistencia directa ás vitimas de violencia de xénero.

- Dispoñer de información fidedigna sobre as actitudes e aptitudes parentais.

Poderán acceder aos puntos de encontro todas as persoas que o precisen, sempre que así o estableza unha resolución xudicial ou administrativa, sempre que o proxenitor que ten a tutela dos nenos e nenas resida en Galicia.

Son dereitos das persoas usuarias:

- A protección da súa intimidade persoal e da súa propia imaxe, así como o segredo profesional do seu historial e á protección dos datos persoais.

- Ser informadas sobre o seu expediente persoal.

- A ser informadas sobre o Regulamento do punto de encontro familiar.

- Presentar queixas e suxestións.

- Acceder, permanecer e cesar na utliización do servizo por vontade propia, agás resolución xudicial.

- Ter acceso integral á información sobre os seus dereitos e recursos existentes, especialmente as mulleres con discapacidade e victimas de violencia de xénero.

Son deberes das persoas usuarias:

- Respectar as normas establecidas.

- Cumprir os horarios.

- Achegar todo o necesario para o desenvolvemento das visitas.

- Non presentar comportamentos violentos, físicos ou verbais.

- Non consumir ningunha sustacia que poida altarar as súas capacidades, antes ou durante o desenvolvemento das visitas.

- Responsabilizarse da atención e coidado dos e das menores no transcurso da vsita.

- Facer un bo uso das instalacións.

Cumpliendo estereotipos?
Clasificado en Igualdade, Varios

Creado por roris o Martes, 20 de Xaneiro de 2009

Recientemente me he dado cuenta que, a pesar de mi feminismo convencido y mi lucha por la igualdad, cumplo, muy a mi pesar, gran parte de los estereotipos y roles femeninos que se supone debe tener una mujer en esta nuestra sociedad, pues mi educación (tengo 25 años) no ha sido distinta a la vuestra.

No pude desarrollar mis habilidades futbolisticas porque las niñas no juegan al futbol y desde luego, no querían  hacer un equipo femenino en el colegio… Recuerdo muy bien como me sentí cuando mi padre  no me llevo con él y mi hermano a ver al cine batman, y aún hoy día no acabo de entender muy bien el porque, ¿igual era mejor que me quedara en casa con mi madre aprendiendo a coser? (No os confundais, quiero mucho a mis padres y creo que me han educado bien). He tenido que escuchar mil veces a mi abuela decirme: “eso no es de señoritas”, y ver como en las comidas familiares yo y mis primas ayudábamos a recoger y fregar mientras el resto de los primos se quedaba en la mesa con los hombres… Todo esto no tiene nada de especial, y supongo que a todas os resulta familiar.

Siempre he sido yo bastante guerrera, lo cual me ha llevado a revelarme contra todo este tipo de comportamientos muchísimo antes de haber oído hablar, ni remotamente, de feminismo, y gracias a ello he conseguido cambiar algunas cosas,  y como no, también me he ganado mi fama de niña rebelde, problemática y “feminista radical” (que gracia me hace este termino).

Bien, una vez contextualizadas, podeis imaginar como me sentí yo recientemente, al descubrir que, a pesar de mi feminismo, cumplo el rol/estereotipo básico y principal para el que se nos viene educando a todas las mujeres, y que llevamos tan tan interiorizado que no somos ni conscientes: anteponer las necesidades de los demás a las mías.

Y así llevo yo, sin ser consciente, 25 años por la vida, relacionándome de este modo con los demás, y en especial con los hombres, hermano, familia, novios, amigos, etc.  Consecuencias: baja autoestima (pensar que para que la gente me quiera tengo que estar ahí siempre pendiente), frustración (por dar siempre más de lo que recibo) y sobre todo, dificultades para encontrar un equilibrio entre pasividad y agresividad, entre hacer lo que los demás quieren o esperan de mi y hacer lo que yo quiero, con los consiguientes conflictos que eso supone.

Direis: Y que?  No es para tanto… eso nos pasa a todas…

Pues sí, si es para tanto. Basta ya de pensar tanto en los demás. Como dice la canción de Bebe, “hoy voy a calzar tacones para hacer sonar mis pasos“, y al que no le guste, que no mire.

Con todo esto lo que quiero decir es que la igualdad que actualmente tenemos es como las correas extensibles de los perros, la alargas y ellos  piensan que pueden corren todo lo que quieran, hasta que se dan cuenta de que en realidad están atados.

LA PERSONA MÁS IMPORTANTE DE TU VIDA… ERES TÚ!!!

La teoría es fácil, aplicarla ya es otra historia.

LAS INSTITUCIONES COMO ESPACIOS PRESTADOS
Clasificado en Varios

Creado por casandra o Mércores, 14 de Xaneiro de 2009

A continuación, un artículo que nos envían unas compañeras de Galapagar (Madrid) denunciando el desmantelamiento de la concejalía de Igualdad.

         LAS INSTITUCIONES COMO ESPACIOS PRESTADOS 

 

Maite Alvarez Piñer, Purificación Pliego y Belén Nogueiras.

 

                                      Madrid, enero de 2009

 

Hubo un tiempo, no hace todavía treinta años, en que el interés y el deseo de muchas mujeres que provenían del Movimiento Feminista o de diferentes Organizaciones Políticas dieron lugar a la creación de distintos espacios dentro de las instituciones públicas que posibilitasen a las mujeres el encuentro, la reflexión, la búsqueda de otra manera de entender el mundo, las relaciones y la vida fuera de lo preestablecido hasta entonces.

 

Se vivían momentos apasionantes en los que muchas pensábamos que todo podía ser posible.  Partiendo de estas expectativas se crearon, unos años después, las primeras Concejalías de Mujer que generaron en poco tiempo unos servicios desde donde se intentó dar cabida a mujeres (el 50% de la población, no lo olvidemos)  que con sus expectativas,  sus procesos de vida,  sus deseos, su forma de estar en el mundo, fueron creando  unos espacios vivos y peculiares  donde surgieron vínculos y relaciones diferentes tanto entre las mujeres como  incluso  de éstas con la propia administración.

 

De tanta implicación personal/profesional de muchas técnicas y algunas políticas, de tanto deseo, de tanta voluntad compartida van naciendo unos equipos que construyen  códigos, metodologías y, sobre todo un peculiar cuidado de las relaciones, que fluyen cercanas, espontáneas, creativas, atrevidas, fuera del marco institucional y administrativo jerarquizado, una práctica  que tiene que ver con la política de las mujeres.

 

Estos equipos constituyen una herramienta preciosa cuya solidez suele provocar recelos en una administración remisa a cambios de cualquier índole, lo que ha contribuido a  que el trabajo y el hacer de muchas mujeres haya sido una vez más invisibilizado, porque lógicamente  y dentro de su concepción androcéntrica, solo cabía la asimilación a un único modelo posible, el masculino.

 

         La coherencia de un sistema  ya antiguo,  al  que muchas continuamos llamando patriarcal,  con sus distintos modelos de intervención bien ajustada a sus criterios, con  “sus” normas, “sus”  protocolos, “su”  división de las mujeres según  “sus” clasificaciones,  más la proliferación de servicios adjudicados a empresas muy alejadas de cualquier sentir, pensar o hacer en femenino, ha contribuido a que en poco tiempo se vayan renombrando, redistribuyendo, parcializando, excluyendo estos espacios, abortando programas con sentido y dando lugar a actividades cada vez mas neutras y asépticas.

 

Como consecuencia de tanto sinsentido presenciamos desde hace tiempo, cómo las Concejalías de Mujer se han convertido en objeto de subasta, con sus privatizaciones, sus empleos precarios, sus reducciones presupuestarias, su cambio de nombre, el vaciado de su contenido y sentido. Y hoy, 29 de diciembre, asistimos impávidas al desmantelamiento de la Concejalía de Mujer de Galapagar, que se acaba de caer con todo el equipo, esto quiere decir que  hay unas mujeres que tras muchos esfuerzos, muchísimo trabajo,  mucha voluntad y muchas ideas y  siendo muy eficaces y eficientes,  van a tener que pasar a engrosar las listas del paro   y muchas otras cuya relación con la administración desde un servicio vivo y permeable va a empeorar  sustancialmente.

 

Una vez más  vemos  cómo las mujeres nos convertimos en objeto, en este caso “de intervención”, y los espacios que vamos creando son  percibidos por los partidos como botín de guerra e intercambio, en ese juego que muchos llaman política y algunas nombramos  como  caos  y que, en todo caso,  dista mucho de lo  que, en palabras de Luisa Muraro  sería la  política, una forma de poner  de acuerdo la convivencia de muchas y muchos con la libertad de cada una y de cada uno.

 

Contra el enconamiento, la confrontación, la competitividad ciega e implacable que constituyen la violencia de lo cotidiano en la política diaria desde las instituciones públicas, muchas mujeres históricamente hemos puesto en el mundo  desde diversos ámbitos una práctica política ligada a la paz, al buen trato en las relaciones, a la convivencia y cuya calidad civilizadora ha permitido, entre otras cosas,  que la humanidad llegue hasta  aquí.

 

Justo ahora, en estos tiempos de igualdad arrebatadamente androcéntrica, se nos priva de lo que estábamos poniendo sobre la mesa como  modelo: una diferente  manera de  estar y construir el mundo, modelo que se basa en otra forma  de relación, de reconocimiento,  de autoridad,  de  reconformar la vida a través de una práctica  consciente, cualificada y continua, nos preguntamos: ¿Y por qué no todo ello en la administración?