SUPER MUJERES, es lo que somos o es lo que se espera que seamos?

Trabajo precario, formarte para adquirir un trabajo mejor, acompañar a tu madre al médico, llevar a tus hijos al  colegio, depilarte, pintarte  la raya del ojo, operacion biquini…

Reunión con el jefe, comentarios “graciosetes” de tus compañeros de trabajo, cafe con las amigas, ejercicio físico, dieta sana, casa limpia, hacer la compra en una tienda de comercio justo, quedar con tu novio, compra un TDT, actualizar los programas del ordenador,  reciclar, salir de fiesta, bailar toda la noche, comida de domingo en casa de tus suegros…

Ten conciencia social, hazte voluntaria, manifiestate, cambia el mundo…

Siente mal, porque no estás con tus hijos, porque abandonaste tu carrera profesional, por tener que elegir, por no querer tener hijos, por querer jugar a futbol, por decirle a tu hijo que las pincitas del pelo de colores son para las niñas.

Siente mal, por no hacer todo lo que querias hacer, por que ya no sales a cenar, porque no te puedes permitir ir de cañas, porque estas tan cansada que el “me duele la cabeza” ya no es una excusa, es una realidad.

Siente mal porque no tienes un cuerpo perfecto, un marido perfecto, un trabajo perfecto, porque no eres multiorgasmica, porque no tienes una salud de hierro, porque no cultivas tu cerebro cada noche  con libros de Punset…

Siente mal por no saber decir no, siente mal por ya no saber que es lo que realmente quieres hacer.

Stoooooooop!!!!

¿Quien eres y que quieres realmente?

Sociedad patriarcal+presión social+S XXI+ser mujer= alto nivel de autoexigencia = frustración= baja autoestima=  relaciones sociales resentidas= sentimiento de culpa

Etc. Etc. Etc

Si, el blog ha estado parado, la verdad no se si tenía muchos seguidores/as, pero por si los hubiera pedimos disculpas, hacemos lo que podemos pero… no somos “SUPERWOMANS”,  e intentaremos ponerle remedio. No somos supermujeres  pero la unión hace la fuerza así que… únete a nuestra causa, porque lo necesitamos, pues el enemigo es fuerte (solo hay que ver las estadísticas), pero todas y todos juntos podemos lograrlo… seguro que puedes hacer algo. COLABORA

¿Tengo que sentirme mal por que este articulo no ha quedado como yo queria?¿por que tal vez no se hay entendido  la idea que quiero transmitir?¿Por no haber tenido tiempo de releer este artículo antes de publicarlo? O mejor,  tengo que irme a la cama a dormir.

Buenas noches, hasta mañana… y esperamos verte por aqui, leyendo, comentando, participando, “queteando” o lo que quieras, pero sobre todo espero, poder verme más a mi misma por aqui.

Xa fai pouco máis de un ano que a Asociación Enriqueta Otero votou a andar, e aínda que tivemos  uns comezos  algo complicados, levamos xa un ano chegando a todos e todas vos a través de internet… Por eso quero agradecer, hoxe espcialmente, aos creadores e diseñadores de este espacio web. Moitas gracias polo apoio técnico, por estar sempre ahi para resolver ás dúbidas e por todo o que levamos aprendido, deste  abraiante mundo das novas técnoloxías.

É hora de facer balance anual , e  non son moitas as cousas que levamos feitas, pero estamos ahi, que é o importante e pensamos seguir estando por moito tempo.  Somos unha asociación pequena, pero non imos parar ata acadar o noso obxectivo, unha sociedade máis xusta e igualitaria. Así que non se preocupar que aínda hai “quetas” para moito, porque é moito o que queda por facer.

Un saúdo e apertas de parte de toda a asociación para todos e todas os que colaborastes dalgunha forma con nós, grazas simplemente por estar ahi, apoiando a nosa causa, acudindo as nosas actividades, visitando a nosa web, compartindo en definitiva a nosa luita.

O vindeiro venres, 13 de marzo a Asociación Enriqueta Otero organiza unha sesión cinema en A Cova da Terra para celebrar o Día Internacional da Muller (8 de marzo). As actividades que se levarán a cabo son as seguintes:

19:30.- DOCUMENTAL “El largo camino hacia la igualdad. Feminismo en España”. Instituto de la Mujer
20:00.- PELÍCULA “Las mujeres de verdad tienen curvas”
21:30.- COLOQUIO

É unha das actividades e obxectivos desta asociación ser critica coas institucións, coas actuacións, co tratamento que recibe a violencia de xénero nos medios,  na sociedade… precisamente tratamos de facer critica constructiva e denuncia  para cambiar as cousas e mellorar a situación das mulleres, as que sofren ou sufriron  violencia de xénero e as que non, porque non olvidemos, este é un problema de todas  e todos.

Moito é o que se leva acadado, pero moito é ainda o que queda por facer, ben certo é tamén que as cousas non andan ben  cando hai unha media de 70 mulleres asasinadas por ano. Queixámonos de moitas cousas pero… que pasa coa autocrítica? Non deberíamos pensar tamén nos, as persoas e asociacións que loitamos contra a violencia de xénero e pola igualdade, que é o que estamos a facer mal?

Esta ben que vexamos os nosos logros e plantexemos novos obxectivos a acadar pero para acadar estos é necesario tamén facer autocrítica. Así como pretendemos que se incorpore a pesrpectiva de xénero aos diversos ámbitos da sociedade, non deberíamos tamén nos ter en conta outras perspectivas?

Digo esto porque, tal vez no noso impetu por cambiar a realidade das mulleres nesta sociedade, estemos esquecendo ao principal e máis importante factor de cambio… a propia sociedade. Son certas as criticas e somos demasiado radicais?  Ou tal vez esas críticas non son máis que outra extratexia para botar por terra o traballo de, por e para as mulleres? Onde está o equilibrio entre autocritica e non dubidar dunha mesma?

Solo é unha pequena reflexión, da que me gustaría coñecer a vosa opinión, así que… espero as criticas

Apertas para todas e todos.

Un novo ano comeza e con el chega a renovación, os propositos de aninovo e a intención de mellorar. Eu dígovos a todos e todas, as intencións están moi ben, pero non chegan. Temos que pensar que este pode ser realmente o ano do cambio, ano no que se lle otorgue á violencia machista a relevancia que debe ter nos medios de comunicación, administracións e sociedade en xeral; porque non debemos esquecer o poder da vox populi. É a hora de acabar co machismo; co que mata, e tamén con todo aquel machismo que está “ben visto”, permitido e tan instaurado na nosa sociedade que nin sequera nos percatamos del, porque é neste machismo no que se basean tódolos asesinatos cometidos e tódalas agrasións.

Unha media de 70 mortes anuais nos útlimos anos, 70! Setenta mulleres asasinadas pola persoa coa que decidiron compartir a súa vida, o pai dos seus fillos, a persoa que elas unha vez quixeron. Pero non esquecer que estas mortes non son máis que a mostra máis evidente e desgarradora doutro milleiro de mulleres que sufren e son maltratadas a diario.

Este pode ser o ano do cambio, de ti depende, porque tódalas persoas poden facer algo contra a violencia machista, espero que o teñades en conta á hora de facer os vosos propósitos de aninovo.

Así que espero que todas e todos teñamos un ano 2009 moi feliz e que os vosos propósitos de aninovo se tornen accións para que cada ano sexa mellor co anterior.

Unha aperta.

Con motivo da inauguración e para animarvos a escribir poñemosvos en coñecemento da 6ª edición do concurso Carta Abierta a un Maltratador organizado pola asociación aragonesa AFAMMER, tedes de prazo para a presentación de traballos ata o 15 de novembro.

Bases do concurso

PROXIMAMENTE… mucho más sobre este tema.

Onte, 5 de xuño, tivo lugar na Cova da Terra a presentación oficial da Asociación Enriqueta Otero á que asistiron numerosas persoas, entre as que se atopaban menbros doutras asociacións lucenses que mostraron o seu apoio de este xeito á problemática da violencia de xénero, dende este blog queremos, unha vez máis, agradecer a súa presenza e colaboración.

A Xunta Directiva da asociación expuso os obxectivos da mesma así como o tipo de actividades e iniciativas que tiñan pensado levar a cabo, entre as que se atopan: acadar a igualdade efectiva entre homes e mulleres en tódolos ámbitos da sociedade, así como loitar polos dereitos dos nenos e nenas, vítimas tamén da violencia e que son, por desgraza, os máis esquecidos; manifestaron ademais a necesidade de promover o asociacionismo femenino e implicar ás mulleres como axentes de cambio da súa propia situación, e a súa predisposición para colaborar con outras asociacións en todas aquelas actividades e iniciativas que persegan os seus mesmos obxectivos.

Debo facer un especial agradecemento ó equipo técnico asesor, que tan amablemente resolve sempre as miñas dúbidas, tanto polo fantastico deseño como pola sua inagotable paciencia.