O que pretendemos e investigar sobre a vida de Enriqueta, pero non únicamente á relativa aos datos históricos xa rexistrados, senon que nos interesa tamén coñecer as testemuñas en primeira persoa das persoas que a coñeceron e que a viviron, que polo que vimos vendo nestes anos de andanza da asociación son bastantes, así que se a coñeciche ou coñeces a alguén que a coñecera non dubides en poñerte en contacto coa nosa asociación.

Para levar a cabo este proxecto audiovisual contamos na parte técnica cun xove aínda que sobradamente preparado equipo  de profesionais do sector audiovisual lucense, que xa teñen traballado en documentais como “Lembranzas” e que proveñen en parte da asociación cultural  Machete Creativo. Aqui tendes o equipo do documental:

E importante mencionar esta última parte pois, estamos algo preocupadas, xa que nas noticias de prensa de esta semana parece que o documental o vaia a facer a Fundación Tic, coa que efectivamente firmamos un convenio nestes últimos días, polo que estamos moi agradecidas e moi contentas, pero consideramos que é preciso explicar as cousas como son, así pois para que non existan malentendidos:

O noso convenio, como ven explican na páxina da Deputación de Lugo non foi firmado exclusivamente para a realización do documental, senón para outras actividades da asociación, e a súa colaboración consiste en aportar profesionais becarios co fin (como ben indican eles mesmos) de “complementar a formación dos alumnos do único centro da provincia luguesa que imparte ensinanzas superiores no eido audiovisual.e materia“, así como parte do material que poidamos precisar.

E unha vez aclarado esto, pola nosa parte non podemos máis que destacar a ilusión e as ganas coa que tanto nos mesmas como o equipo técnico (Mario, Josetxu, Henrique e Begoña) afrontamos este proxecto. Agradecer de antemán a todas as persoas ou organismos  que xa agora estan empezando a colaborar con nós, e dicirvos a todos que aproximadamente dentro dun ano esperamos culminar satisfactoriamente o noso proxecto

Esta pequena asociación vai camiño de cumplir os tres anos, e durante este tempo tivemos que superar algunhas dificultades: dimisións, abandonos, crises internas, novas e non dexesadas responsabilidades etc etc etc. pois ser unha asociación de mulleres  en Lugo ( unha cidade pequena) non é fácil, o número de integranes é reducido, e  non é doado tampouco sumar o activismo asociativo as moitas responsabilidades  e/ou asuntos persoais que cada unha xa ten.

Mais a pesar de todo, e tendo en conta a importancia do noso obxectivo (visibilizar a problemática da violencia de xénero)  estamos aqui, facendoo mellor ou peor. De seguro haberá moitas cousas que criticarnos,  pero tamén levamos algún que outro logro en estes anos…

Este foi un ano duro, e a violencia tocounos máis preto do habitual, o que serviu ou debe servir para lembrarnos canto de importante é ou  pode ser a pequena labor que estamos intentando desempeñar, pois a escaseza de asociacións similares  estanos a dar un papel máis relevante do que temos en realidade, o que nos leva a pensar que tal vez non sexamos tan insignificantes como puidera parecer, ou polo menos que é moi necesario manter unha asociación que loite por visibilizar e apoiar ás victimas da violencia de xénero e toda a súa problemática. Vamos aprendendo polo camiño…

Quería tamén aproveitar a ocasión para agradecer unha vez máis as moitas persoas (anónimas ou non), que do seu xeito apoian tamén a nosa causa: ós nosos colaboradores e colaboradoras directas, vostedes que nos están a ler, os nosos seguidores en twitter e facebook, compañeiros e compañeiras,  amigos/as, os medios de comunicación que nos brindan o seu espazo deixando un oquiño para poñer a nosa voz (aínda que non semrpe como a nós nos gustaría), aos asistentes  ás nosas actividades,  en definitiva a todas aquelas persoas que de un xeito u outro tamén lles preocupa a violencia de xénero.

QUE TEÑADES UN FELIZ  ANO!!!

SUPER MUJERES, es lo que somos o es lo que se espera que seamos?

Trabajo precario, formarte para adquirir un trabajo mejor, acompañar a tu madre al médico, llevar a tus hijos al  colegio, depilarte, pintarte  la raya del ojo, operacion biquini…

Reunión con el jefe, comentarios “graciosetes” de tus compañeros de trabajo, cafe con las amigas, ejercicio físico, dieta sana, casa limpia, hacer la compra en una tienda de comercio justo, quedar con tu novio, compra un TDT, actualizar los programas del ordenador,  reciclar, salir de fiesta, bailar toda la noche, comida de domingo en casa de tus suegros…

Ten conciencia social, hazte voluntaria, manifiestate, cambia el mundo…

Siente mal, porque no estás con tus hijos, porque abandonaste tu carrera profesional, por tener que elegir, por no querer tener hijos, por querer jugar a futbol, por decirle a tu hijo que las pincitas del pelo de colores son para las niñas.

Siente mal, por no hacer todo lo que querias hacer, por que ya no sales a cenar, porque no te puedes permitir ir de cañas, porque estas tan cansada que el “me duele la cabeza” ya no es una excusa, es una realidad.

Siente mal porque no tienes un cuerpo perfecto, un marido perfecto, un trabajo perfecto, porque no eres multiorgasmica, porque no tienes una salud de hierro, porque no cultivas tu cerebro cada noche  con libros de Punset…

Siente mal por no saber decir no, siente mal por ya no saber que es lo que realmente quieres hacer.

Stoooooooop!!!!

¿Quien eres y que quieres realmente?

Sociedad patriarcal+presión social+S XXI+ser mujer= alto nivel de autoexigencia = frustración= baja autoestima=  relaciones sociales resentidas= sentimiento de culpa

Etc. Etc. Etc

Si, el blog ha estado parado, la verdad no se si tenía muchos seguidores/as, pero por si los hubiera pedimos disculpas, hacemos lo que podemos pero… no somos “SUPERWOMANS”,  e intentaremos ponerle remedio. No somos supermujeres  pero la unión hace la fuerza así que… únete a nuestra causa, porque lo necesitamos, pues el enemigo es fuerte (solo hay que ver las estadísticas), pero todas y todos juntos podemos lograrlo… seguro que puedes hacer algo. COLABORA

¿Tengo que sentirme mal por que este articulo no ha quedado como yo queria?¿por que tal vez no se hay entendido  la idea que quiero transmitir?¿Por no haber tenido tiempo de releer este artículo antes de publicarlo? O mejor,  tengo que irme a la cama a dormir.

Buenas noches, hasta mañana… y esperamos verte por aqui, leyendo, comentando, participando, “queteando” o lo que quieras, pero sobre todo espero, poder verme más a mi misma por aqui.

Xa fai pouco máis de un ano que a Asociación Enriqueta Otero votou a andar, e aínda que tivemos  uns comezos  algo complicados, levamos xa un ano chegando a todos e todas vos a través de internet… Por eso quero agradecer, hoxe espcialmente, aos creadores e diseñadores de este espacio web. Moitas gracias polo apoio técnico, por estar sempre ahi para resolver ás dúbidas e por todo o que levamos aprendido, deste  abraiante mundo das novas técnoloxías.

É hora de facer balance anual , e  non son moitas as cousas que levamos feitas, pero estamos ahi, que é o importante e pensamos seguir estando por moito tempo.  Somos unha asociación pequena, pero non imos parar ata acadar o noso obxectivo, unha sociedade máis xusta e igualitaria. Así que non se preocupar que aínda hai “quetas” para moito, porque é moito o que queda por facer.

Un saúdo e apertas de parte de toda a asociación para todos e todas os que colaborastes dalgunha forma con nós, grazas simplemente por estar ahi, apoiando a nosa causa, acudindo as nosas actividades, visitando a nosa web, compartindo en definitiva a nosa luita.

O vindeiro venres, 13 de marzo a Asociación Enriqueta Otero organiza unha sesión cinema en A Cova da Terra para celebrar o Día Internacional da Muller (8 de marzo). As actividades que se levarán a cabo son as seguintes:

19:30.- DOCUMENTAL “El largo camino hacia la igualdad. Feminismo en España”. Instituto de la Mujer
20:00.- PELÍCULA “Las mujeres de verdad tienen curvas”
21:30.- COLOQUIO

É unha das actividades e obxectivos desta asociación ser critica coas institucións, coas actuacións, co tratamento que recibe a violencia de xénero nos medios,  na sociedade… precisamente tratamos de facer critica constructiva e denuncia  para cambiar as cousas e mellorar a situación das mulleres, as que sofren ou sufriron  violencia de xénero e as que non, porque non olvidemos, este é un problema de todas  e todos.

Moito é o que se leva acadado, pero moito é ainda o que queda por facer, ben certo é tamén que as cousas non andan ben  cando hai unha media de 70 mulleres asasinadas por ano. Queixámonos de moitas cousas pero… que pasa coa autocrítica? Non deberíamos pensar tamén nos, as persoas e asociacións que loitamos contra a violencia de xénero e pola igualdade, que é o que estamos a facer mal?

Esta ben que vexamos os nosos logros e plantexemos novos obxectivos a acadar pero para acadar estos é necesario tamén facer autocrítica. Así como pretendemos que se incorpore a pesrpectiva de xénero aos diversos ámbitos da sociedade, non deberíamos tamén nos ter en conta outras perspectivas?

Digo esto porque, tal vez no noso impetu por cambiar a realidade das mulleres nesta sociedade, estemos esquecendo ao principal e máis importante factor de cambio… a propia sociedade. Son certas as criticas e somos demasiado radicais?  Ou tal vez esas críticas non son máis que outra extratexia para botar por terra o traballo de, por e para as mulleres? Onde está o equilibrio entre autocritica e non dubidar dunha mesma?

Solo é unha pequena reflexión, da que me gustaría coñecer a vosa opinión, así que… espero as criticas

Apertas para todas e todos.

Un novo ano comeza e con el chega a renovación, os propositos de aninovo e a intención de mellorar. Eu dígovos a todos e todas, as intencións están moi ben, pero non chegan. Temos que pensar que este pode ser realmente o ano do cambio, ano no que se lle otorgue á violencia machista a relevancia que debe ter nos medios de comunicación, administracións e sociedade en xeral; porque non debemos esquecer o poder da vox populi. É a hora de acabar co machismo; co que mata, e tamén con todo aquel machismo que está “ben visto”, permitido e tan instaurado na nosa sociedade que nin sequera nos percatamos del, porque é neste machismo no que se basean tódolos asesinatos cometidos e tódalas agrasións.

Unha media de 70 mortes anuais nos útlimos anos, 70! Setenta mulleres asasinadas pola persoa coa que decidiron compartir a súa vida, o pai dos seus fillos, a persoa que elas unha vez quixeron. Pero non esquecer que estas mortes non son máis que a mostra máis evidente e desgarradora doutro milleiro de mulleres que sufren e son maltratadas a diario.

Este pode ser o ano do cambio, de ti depende, porque tódalas persoas poden facer algo contra a violencia machista, espero que o teñades en conta á hora de facer os vosos propósitos de aninovo.

Así que espero que todas e todos teñamos un ano 2009 moi feliz e que os vosos propósitos de aninovo se tornen accións para que cada ano sexa mellor co anterior.

Unha aperta.

Con motivo da inauguración e para animarvos a escribir poñemosvos en coñecemento da 6ª edición do concurso Carta Abierta a un Maltratador organizado pola asociación aragonesa AFAMMER, tedes de prazo para a presentación de traballos ata o 15 de novembro.

Bases do concurso

PROXIMAMENTE… mucho más sobre este tema.

Onte, 5 de xuño, tivo lugar na Cova da Terra a presentación oficial da Asociación Enriqueta Otero á que asistiron numerosas persoas, entre as que se atopaban menbros doutras asociacións lucenses que mostraron o seu apoio de este xeito á problemática da violencia de xénero, dende este blog queremos, unha vez máis, agradecer a súa presenza e colaboración.

A Xunta Directiva da asociación expuso os obxectivos da mesma así como o tipo de actividades e iniciativas que tiñan pensado levar a cabo, entre as que se atopan: acadar a igualdade efectiva entre homes e mulleres en tódolos ámbitos da sociedade, así como loitar polos dereitos dos nenos e nenas, vítimas tamén da violencia e que son, por desgraza, os máis esquecidos; manifestaron ademais a necesidade de promover o asociacionismo femenino e implicar ás mulleres como axentes de cambio da súa propia situación, e a súa predisposición para colaborar con outras asociacións en todas aquelas actividades e iniciativas que persegan os seus mesmos obxectivos.