eMuller

Wöyza, sobran los motivos para hacerle un hueco a esta joven viguesa en nuestras secciones de empoderadas y músicas.

Tuvimos la suerte de disfrutar  en directo  de su estilo único en el Festival eMfeminino (muy poco tardo en meterse al público en el bolsillo), y desde octubre de 2008 tenemos también la oportunidad de descargar gratuitamente todo su disco en la red. Una joya, y es que esta chica promete!

Nos gustan sus letras, nos gusta su música, nos gusta el estilo (muy poco habitual en España),  simplemente os invito a escucharla, y os dejo con un pequeño aperitivo…

Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda o noso esforzo en vano,
Tódalas mulleres podemos logralo.
Nós non vivimos nun segundo plano,
Ninguén dixo nunca que isto fose doado,
Non queda ó noso esforzo en vano
Tódalas mulleres podemos logralo.

Tempos de muller, non ó esquezas….

Tenía pensado hacer un breve resumen de la biografía de Tina Turner, pero eso es algo que podeis encontrar fácilmente en muchas páginas de internet, en su libro o en la película que de este se hizo,  así que lo que voy a destacar de Tina, en esta nuestra sección de músicas va a ser su fortaleza.

Su voz y fuerza en el escenario son únicas, y seguro que ya por muchos/as de vosotros/as conocidas, lo mejor de Tina fue que supo llevar esa fuerza que demostraba cantando a su vida personal o viceversa. Supo encontrar el valor para abandonar a un marido que la maltrataba, consiguió sacar adelante a sus cuatro hijos ella sola y consiguió ser número uno en las listas de venta. Consiguió en solitario el éxito personal y profesional haciendo suyo el refrán de “más vale sola que mal acompañada”.

A sus 70 años, muchas y muchos de nosotros quisieramos tener su vitalidad y energia.

Un ejemplo a seguir.

Onte pola mañá lin no xornal a noticia da morte de Miriam Makeba (Johanesburgo, Sudáfrica,  4 de marzo de 1932-Castel Volturno, Italia, 10 de novembro de 2008), xusto despois da súa participación nun concerto contra a Camorra e de apoio ao escritor amenazado Roberto Sabiano. Pensei que esa era a maneira  máis natural de morrer para unha muller que foi un exemplo de loita ao longo de toda a súa vida.

Comezou a súa carreira musical na década dos 50 cun álbum no que mesturaba o jazz con cancións tradicionais do seu país natal. En 1959 durante unha xira por Estados Unidos co grupo sudafricano Manhattan Brothers alcanza recoñecemento internacional.

Miriam Makeba, Mama África, foi un símbolo da loita contra o apartheid. Viuse forzada ao exilio por participar nun documental antiapartheid. O goberno sudafricano prohibiu todos os seus discos e impediulle voltar ao país, ate que en 1990 Nelson Mandela lle pida que regrese.

Ten unha discografía con máis de vinte títulos, entre outros: The World of Miriam Makeba, 1962; Malaisha, 1966; Pata Pata (álbum). 1977 e Welela, 1989. Foi a primeira muller africana que gañou un premio Grammy, en 1965. A súa canción Pata Pata, inspirada nas chabolas de Johannesburgo, alcanzou sona internacional.

Pasei o día agardando o momento de chegar pola noite a casa e escoitar a súa música. Rescatei do po o disco Sangoma (1988) . O vinilo estaba  esquecido nun armario, entre The Lion de Youssou N´Dour y So de Peter Gabriel. Foi un pracer escoitar de novo a súa voz forte, acompañada por ritmos de tambores; a voz de África.

“Cantas sobre as cousas que te rodean. O noso contorno sempre sufriu polo apartheid e o racismo que sufre o noso país. Así que a nosa música ten que estar influida por elo“. Miriam Makeba

Ani DiFranco, es una prolífica cantautora estadounidense, famosa por sus letras comprometidas  sobre  racismo, sexismo, abuso sexual, homofobia… y conocida además por ser un icono feminista en su país.

He tenido la suerte de poder disfrutar de su último concierto en Barcelona, tras 7 años sin tocar en nuestro país. Impecable, reivindicativa, divertida… consiguió meterse al público en el bolsillo desde el primer momento. Aqui podeis disfrutar un pequeño fragmento del concierto:

Creó su propio sello musical en 1990 porque no estaba de acuerdo con la politica de las discograficas, en el ha editado más de 20 discos y ha colaborado con artistas tan importantes como Prince.

Mil cosas podríamos decir sobre ella, pero ahora vamos a quedarnos con esta foto de su participación en 2004 en la marcha por los derechos de las mujeres en Estados Unidos, donde tocó delante de más de 1.500.000 personas. Sin duda un ejemplo de mujer luchadora y reivindicativa donde las haya.

Hoxe visita a nosa sección, a cantante de jazz ABBEY LINCOLN (Chicago, 1930). Tralo seus estudios, trasládase a California en 1951 e ese mesmo ano actúa nas Illas Haway co nome de Gaby Lee.

De regreso a Estados Unidos, actúa en 1954 en varios clubes. Nesta época coñece a Max Roach, extraordinario compositor e baterista de jazz, co que comeza unha relación sentimental que durar oito anos e unha experiencia artística que se prolongará  máis alá da relación de parella.

Nesta colaboración con Max Roach hai que suliñar a aparición en 1960 do disco “We Insist! Freedom Now Suite” que é un berro contra o poder blanco. A cuberta do disco é un icono da loita contra a discriminación racial: unha fotografía duns homes de raza negra sentados na barra dun bar mirando a cámara,; trala barra, un camareiro blanco coa mirada crispada.

A forma de reivindicar o final da discriminación racial nas súas cancións, convértena nunha das cantantes afroamericanas con máis fieis na comunidade negra de Estados Unidos.

A discografía de Abbey Lincoln abarca 25 títulos. O disco que marcou a súa traxectoria foi “Straight Ahead”, que contén o coñecídisimo tema “Blue Monk” con música de Thelonius Monk e letra da propia Abbey.

Recibiu unha forte influencia da que foi unha das grandes figuras do jazz, Billie Holiday. Precisamente estivo a punto de interpretala na película “Lady sings the Blues” pero, a industria de Hollywood decantouse por unha opción menos comprometida políticamente, e escolleu a Diana Ross.

Abbey continúa en activo, ofrecendo concertos e gravando discos. O último: “Abbey Sings Abbey”, paréceme unha auténtica marabilla.

Para rematar, unhas palabras de Abbey que definen o que significa para ela o jazz: “Eu non canto jazz. Non podo cantar jazz. Tes que cantar o teu espíritu, o teu corazón, a túa alma. Trátase de contar historias… acerca de alguén en algunha parte”.

Imos continuar coa sección de músicas con BONNIE RAITT (Burbank, California, 1949), unha cantante e guitarrista de blues que me encanta. Bonnie comezou a tocar a guitarra sendo nena, unha afección que tiñan poucas das súas amigas do colexio. Iniciouse no folk e o R&B en clubes de Boston, para facer blues máis adiante.

Foi unha das primeiras mulleres en ser recoñecida como gran guitarrista, sobre todo pola súa técnica de slide (esvarar polas cordas un tubo, normalmente, de metal), moi típica das músicas e dos músicos de blues e country.

É tamén a primeira muller que ten unha guitarra co seu nome: a FENDER´S BONNIE RAITT STRATOCASTER, unha preciosidade de cor azul. No vídeo que aparece deseguido interpreta o tema “Something to talk about”, do álbum “Luck of the draw” (1991). Velaí como sona a súa Fender e a mestría coa que manexa o slide. De auténtica envexa!

Unha marabilla. Non si? Ademais, os beneficios que lle corresponden coa venda da súa Fender, Bonnie, destínaos a un programa para ensinar ás nenas a tocar a guitarra.

BONNIE RAITT é feminista e unha persoa comprometida con diversas causas, como o medio ambiente e os dereitos humanos. Como artista ten participado en multitude de concertos como os de Amnistía Internacional, no Farm Aid, ou no concerto soviético/americano de Moscú pola Paz.

Para rematar, unha xoiña. Neste vídeo Bonnie aparece con outra das grandes, nada máis e nada menos que Norah Jones, da que nos ocuparemos noutra ocasión. Xuntas interpretan o tema “Tenessee Waltz”.

Gustaríame inaugurar hoxe unha sección nova dedicada ás mulleres músicas.

Comezaremos con Elizabeth Cotten (Carolina do Norte), unha das mestras do blues. A canción que podedes ver no seguinte vídeo a compuxo canda tiña 11 anos, ás agachadas,  porque a súa familia non lle deixaba tocar a guitarra; estaba mal visto nas mulleres. Como tantas mulleres de entón (e de agora) casou e como tantas mulleres (de sempre) o seu home prohibiulle facer o que máis quería, que no seu caso era tocar a guitarra. Así que Elizabeth ,”Libba”, como tantas mulleres (fixeron, fan e farán) foise da casa coa súa filla e mandou ao seu home a tomar por saco. Chegou a Washington  DC, e alí coñeceu á familia Seeger, para a que traballou como empleada doméstica. Como sempre pasa nos contos e , nunca ou casi nunca, na realidade, a familia Seeger non són non se aproveitou da situación dunha mucama “desprazada interna”, para explotala (non vos sona?), senón que axudouna a comezar coa súa carreira musical. América é América, a pesar de Bush e outros persoaxes da súa ralea.

Precisamente neste vídeo aparece con Pete Seeger, un extraordinario músico fok, ao que Bruce Springsteen rescata nun dos seus últimos traballos. Seeger é un defensor dos dereitos humanos, condenado a un ano de cárcel e a moitos máís de censura polo Comité de Actividades Antiamericanas.

Volvendo a “Libba”, por sorte a vida foi xenerosa con ela (viviu ata os 95 anos) e tivo tempo para ver editado o seu primeiro disco aos 66 anos e ata recoller un Grammy.

Qué historia! Verdade?

Tentarei traer aquí a outras mulleres músicas. Esperamos a vosa colaboración.