Arquivo para a categoría 'Varios':

Comunicado contra a violencia de xénero
Clasificado en Varios

Creado por roris o Venres, 27 de Novembro de 2009

A Violencia de Xénero é un problema social de grande relevancia, aínda moi enraizado na nosa sociedade. É unha violencia de tipo estrutural que ten a función de reforzar o control que tradicionalmente veñen exercendo os homes sobre as mulleres nas nosas sociedades. Por tanto derívase das desigualdades existentes entre homes e mulleres, empregándose como instrumento de poder e control para manter esas desigualdades. Maniféstase a través da violencia física, psicolóxica e sexual exercida contra as mulleres polo mero feito de selo. Polo que representa unha clara vulneración dos seus dereitos humanos.

E por iso que as e os aquí presentes queremos:

  • Expresar a nosa solidaridade ás familias e os fillos e fillas das 57 mulleres asasinadas polas súas parellas e exparellas ao longo deste ano 2009.

  • Condear públicamente calquera acto de violencia, sexa do tipo que sexa, que atente contra a dignidade, a liberdade, a integridade e a seguridade das mulleres.

  • Revindicar que dunha vez por todas haxa unha intervención máis activa das distintas administracións públicas en relación á violencia de xénero e dentro do ámbito da súa competencia, xa que na actualidade a sociedade segue sen ser sensible a esta problemática, e as mulleres vitimas de violencia de xénero, en xeral, e as mulleres galegas, en particular, son as grandes esquecidas por parte dos distintos Poderes Públicos.

  • Demandar a posta en fucionamento xa das medidas preventivas que fixa a normativa actual vixente: A Lei Orgánica 1/2004, de 28 de decembro, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero e a Lei 11/2007, do 27 de xullo, galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero, entre as que queremos salientar:

  • A realización de campañas de información e concienciación de maneira sistemática e dirixidas a poboación en xeral e por sectores de poboación : mulleres vítimas, mocidade, homes…

  • Esixir o respecto á dignidade das mulleres e o seu dereito a unha imaxe non estereotipada, nin discriminatoria no ámbito da publicidade.

  • Incorporar contidos sobre o fenómeno da violencia de xénero nas universidades e en disciplinas que habiliten para o exercicio de profesións que teñan relación directa con este tema.

  • A formación obligatoria da totalidade dos e das profesionais que traballen en ámbitos relacionados directa ou indirectamente coa violencia de xénero.

  • A incoporación progresiva de materias no ámbito escolar que non vulneren o principio de igualdade

  • A difusión no ámbito escolar de proxectos e materiais didácticos actualizados, dirixidos a todos os niveis educativos, que conteñan pautas de conduta que trasmitan valores de respecto e igualdade

  • A revisión do currículo en todos os niveis educativos e nos Proxectos educativos curriculares de Centro, para que se garanta a perspectiva de xénero e a igualdade entre homes e mulleres.

  • Que se garanta a representación e a participación no Consello Escolar de Galicia dun órgano da administración autonómica que exerza a competencia en materia de igualdade.

  • Que se incopore un novo membro aos Consellos escolares , elixido por estes, para que se impulsen medidas educativas que fomenten a igualdade real e efectiva entre homes e mulleres

  • A Creación da Comisión contra a Violencia de Xénero dentro Consello Interterritorial de Saúde

  • Denunciar públicamente que os principais dereitos que lle asisten ás mulleres galegas recoñecidos en virtude da normativa que se menciona con anterioridade , non están sendo efectivos e polo tanto están a ser vulnerados:

    • O Dereito á información axeitada a súa situación persoal aínda sendo o dereito máis universalizado non está garantido dr igual xeito para as mulleres galegas segundo residan nun territorio urbano ou rural.

    • O dereito á defensa xurídica especializada, na Provincia de Lugo non é posible, xa que a quenda específica de violencia posta en funcionamento polo Colexio de Avogados da cobertura de maneira indistinta as mulleres vítimas e a presuntos maltratadores.

    • O dereito a Asistencia Social Integral que se contempla na Lei e que se ten que materializar no dereito das mulleres e os seus fillos e fillas aos servizos socias de atención , emerxencia, apoio, acollida e recuperación integral non se materializa en Galicia :

      • Ao non existir unha rede única de protección e asistencia autonómica que posibilite a intervención en casos de violencia de xénero en base aos criterios de atención permanente , actuación urxente, especilidade de prestacións e multidisplinaridade profesional , tal como estipula a Lei orgánica. Existen recursos de acollida dispersos e dependendentes das Corpacións Locais ( Lugo, Coruña e Ferrol) e de Entidades de Iniciativa Social ( Ourense) e que o seu funcionamento e mantemento emana da vontade política e institucional de quen os crea e desenvolve, sen que exista un criterio común e unificado de funcionamento para a comunidade autónoma galega no seu conxunto (Artg.47.4).

      • Ao non ser posible neste intre en Galicia o acceso a prazas de acollida para situacións de emerxencia que requiran unha intervención urxente . Cóntase cun único Centro de Emerxencia en Vigo para toda a Comunidade e que leva meses pechado por atoparse en obras.

      • Ao diminuír de maneira considerable nos últimos 3 anos as prazas de acollida específicas que dan cobertura a situacións xerais de malos tratos. Pecháronse as casas de acollida de Santiago e Vigo que dependían da Administración local e a casa da acollida de Pontevedra da que era titular Cáritas Diocesana. Como consecuencia, na actualidade toda provincia de Pontevedra careza de equipamentos de acollida especializados.

      • Ao non crearse o Centro de Recuperación Integral para Mulleres que sofren Violencia de Xénero tal como se establece no artigo 49 da Lei 11/ 2007, do 27 de xullo, Galega para a prevención e o tratamento integral da violencia de xénero.

      • Ao limitarse a atención psicológica ás mulleres galegas e aos seus fillos e fillas a un número de sesións conveniadas previamente co colexio de Psicoloxía, mentres que se empregan recursos económicos públicos en programas de atención psicolóxica a maltratadores, sen que antes estean cubertas as necesidades das vítimas supervivintes.

      • Ao non garantirse o apoio educativo e en igualdade ás novas unidades familiares resultantes despois de vivir un proceso de violencia de xénero en Galicia.

      • Ao non facilitárselles ás mulleres galegas vítimas de malos tratos e aos seus fillos e fillas unha formación preventiva en valores de igualdade dirixida ao seu desenvolvemento persoal e a adquisición de habilidades na resolución non violenta de conflitos.

      • Ao non garantirse dunha maneira sistematizada o apoio á formación e a inserción laboral de todalas mulleres vítimas

    • O dereito á percepción de axudas sociales regulado na Lei galega non é un dereito subxetivo e e o procedemento está suxeito a réxime de concorrencia non competitiva, en función da disponibilidade orzamentaria. Polo que neste intre o tan publicitado Salario da Liberdade carece de orzamento, e as solicitudes formuladas ao longo do ano 2009 aínda están sen resolver, mesmo para os casos que se esgotara o plazo máximo de 6 meses estipulado para a resolución do seu expedente. Polo que a finalidade da axuda está en entredito e non permite en ningún dos casos poder afrontar os gastos que supoñen nun primeiro momento o inicio un novo proxecto de vida en liberdade autónomo e independente por parte das mulleres que sofren violencia a mans dos seus conxuxes ou parellas.

Por todo o exposto, ESIXIMOS.

O cumplimento da normativa vixente, por medio dun incremento dos recursos humános, materiais e financieiros, a través do exercicio dunha acción coordinada entre os niveis local, autonómico e estatal, e a non discriminación das mulleres vítimas de violencia de xénero pola súa situación administrativa, persoal ou social.

ACTO CONTRA A VI0LENCIA DE XÉNERO
Clasificado en Varios

Creado por casandra o Sábado, 21 de Novembro de 2009

 

 

 

 

CONVOCATORIA ACTO PÚBLICO:

 

 “HOMENAXE ÁS MULLERES ASASINADAS VÍTIMAS DA VIOLENCIA MACHISTA”

 

MARTES 24 DE NOVEMBRO.

20:30 H. PRAZA MAIOR. LUGO

 

Coincidindo coa conmemoración do 25 de novembro: “Día Internacional contra a Violencia de xénero”, a “ASOCIACIÓN DE MULLERES LUGUESAS CONTRA A VIOLENCIA DE XÉNERO ENRIQUETA OTERO”, celebrará un acto de rexeitamento da violencia exercida contra as mulleres e de lembranza e homenaxe ás vítimas, que terá lugar o MARTES 24 DE NOVEMBRO A PARTIR DAS 20:30 H. FRONTE Á CASA CONSISTORIAL, NA PRAZA MAIOR.

 

 Consistirá nunha intervención espacial sobre a temática dos malos tratos, a cargo de rapazas e rapaces da “Aula de Teatro da Escola Arte Lecer Fingoi”, baixo a dirección de Paloma Lugilde e Paula Buján. Ademais participará o contacontos Anxo Moure, ecopacifista chantadino cunha ampla traxectoria en defensa das máis diversas causas solidarias. Contará un conto como homenaxe ás vítimas. No acto teremos árbores aportadas pola Campaña “Plantabosques” de Xevale-FEG. Cada árbore levará o nome de cada unha das 57 vítimas da violencia machista. Ás persoas que o desexen se lles entregará unha árbore para que a pranten na súa memoria.

 

Trala representación, a directora teatral, Paloma Lugilde, lerá un manifesto, no que expresaremos a nosa solidariedade ás vítimas, así como ás súas familias, e reivindicaremos unha intervención máis activa das distintas administración públicas no ámbito das súas competencias para rematar coa lacra social dos malos tratos.

 

0571

 

Agardamos contar coa vosa presenza.

 

 

 

 

Sentimiento de miedo
Clasificado en Varios, Violencia

Creado por rubenix o Venres, 29 de Maio de 2009

Sentimiento de miedo

Hola, lo que os voy a contar es una experiencia que viví ayer, después de asistir a un acto social, una vez acabado este, cuando la gente desalojaba la sala mi atención se centró en una pareja, de una considerada edad, escuché como la mujer hacía un pequeño comentario a su pareja sobre un hombre del acto. La sorpresa fue para mí cuando ví la reacción de ese hombre, porque se alteró mucho y le daba malas contestaciones en tono despectivo y con voz alzada. Mi reacción fue un poco de alerta, puesto que ví a esa persona un poco desbocada y pensé que era capaz de cualquier cosa así que, decidí ir un poco detrás de ellos. Su comportamiento era claramente el de una discusión acalorada en medio de la calle, a grito pelado. Ella le escapaba y lo intentaba evitar pero él la seguía, incluso llegó a decirle que llamaría a la policía… Al final cada uno se fue por su lado.

Pero la pregunta es… Si esa situación se plantea en el entorno de cuatro paredes, en el hogar, el resultado hubiera sido el mismo o por el  contrario nos encontaríamos al día siguiente con un titular de sucesos en la prensa ???

Qué opinas al respecto?

El recital de las pequeñas cosas
Clasificado en Actualidade, Varios

Creado por rubenix o Xoves, 21 de Maio de 2009

Hola!!! Buenas a todas y todos, me estreno con la siguiente recomendación.

Tengo el placer de presentar la actuación de un grupo de mujeres, se trata de un recital de poesía, pero que seguro que nos sorprenderá a todos por la innovación y su dinamismo. Os dejo una breve sipnosis del evento y os invito a que acudáis al mismo. Será el jueves que viene día 28 las 20:00 horas en el salón de actos de la Fundación Caixa Galicia, en la Plaza de la Santa María.

Cartel el recital de las pequenas cosas

El recital de las pequeñas cosas

Somos un grupo de mujeres movidas por un interés cultural autodidacta. La literatura es el motivo por el cual nos reunimos una vez a la semana, es nuestra pasión y también el medio que empleamos para alcanzar nuestros fines: la libertad y el autoconocimiento.

Después de varios meses leyendo, escribiendo, charlando y compartiendo hemos comprendido que nuestra creación debe ver la luz. Y no por el simple hecho de aportar nuestro granito de arena a los actos culturales de Lugo, sino más bien por la necesidad humana de compartir en un recital interdisciplinar nuestra propia filosofía de vida.

Lleva este título porque a lo largo de las diversas sesiones, a través de la charla, las lecturas y a través de los ejercicios de escritura hemos comprendido que es en las pequeñas cosas donde realmente reside la trascendencia de la vida. Por ello, a través de la fusión de diversas artes (música, cine, teatro, baile, cuento, poesía, humor…), trataremos de transmitir una idea que prevalece: la grandeza de las cosas es relativa.

Apertura del recital

Se llevará a cabo con audiovisuales. La canción de Chavela Vargas “Las simples cosas” acompañará una serie de imágenes (combinación de vídeo y fotografía). Habrá dos focos de atención para las imágenes: por un lado, la pantalla, por otro lado, el techo. El primero de ellos se empleará para hacer un juego con la dimensión de los objetos. El segundo de ellos para la proyección de las imágenes previamente grabadas.

Presentación y lectura de textos

Antes de la intervención de cada una de las autoras (mujeres que nos ofrecerán un fragmento de su cotidianeidad) , Carmen Conde llevará a cabo una presentación en clave de humor. Es decir, un monólogo fragmentado será el hilo conductor de todo el recital. De este modo, irán saliendo a escena todas y cada una de las autoras. Seis presentaciones para cada una de las seis escritoras, que con pupila femenina relatan sus observaciones de la trascendencia del día a día. Cada una de estas seis presentaciones será grabada y proyectada en directo en la pantalla principal de la sala.

Tras la lectura de tres de los relatos, entrarán en escena de forma sorpresiva dos bailarines e interpretarán el tema “Decisiones”, de Rubén Blades, mientras en la pantalla aparecen imágenes en directo de dos manos imitando dos personas bailando.

Se leerán los tres últimos relatos y se cerrará el recital con la canción compuesta por la autora Ana María “Las pequeñas cosas”, que ella misma interpretará. Esta será la segunda sorpresa del espectáculo.

Durante las seis lecturas habrá música (bien ambiental, bien instrumental, de fondo)

Tiempo total estimado: hora y media.

Este será un recital sobre lo pequeño, sobre el detalle, pero sobre todo, será un espectáculo total escrito en femenino plural.

EL ANTEPROYECTO DE REFORMA DE LA LEGISLACIÓN DEL ABORTO DEBE SER REVISADO
Clasificado en Sexualidade, Varios

Creado por casandra o Luns, 18 de Maio de 2009

MUJERES  ANTE EL CONGRESO: EL GOBIERNO DEBE REFLEXIONAR Y ELABORAR UN NUEVO ANTEPROYECTO DE REFORMA DE LA LEGISLACIÓN SOBRE ABORTO VOLUNTARIO QUE RECONOZCA VERDADERAMENTE EL DERECHO DE LAS MUJERES A DECIDIR

EL ANTEPROYECTO APROBADO EN CONSEJO DE MINISTROS NO SÓLO ES MUY INSUFICIENTE SINO QUE INCLUSO DESPROTEGE A LAS MUJERES EN GRAVE RIESGO PARA SU SALUD A PARTIR DE LA SEMANA 22

Más de sesenta organizaciones feministas y colectivos sociales, firmantes del manifiesto MUJERES ANTE EL CONGRESO, han expresado su disconformidad y protesta frente a la propuesta recogida en el anteproyecto aprobado por el Consejo de Ministros por insuficiente e incluso regresivo, salvo en algún aspecto parcial.
Si el Gobierno no rectifica, llamarán a la movilización social para exigir la elaboración de un nuevo anteproyecto.
- El anteproyecto retira, a partir de la semana 22 del embarazo, la protección de la que gozan las mujeres embarazadas en grave riesgo para su salud, a las que se impediría interrumpir su embarazo, pese a que ese derecho tiene ya el aval del Tribunal Constitucional. ¿Quiere que sus amigas, hermanas, hijas, madres o parejas arriesguen su salud gravemente sólo por estar en la semana 23 de su embarazo y no en la 22?
- El plazo libre de 14 semanas es claramente insuficiente. Miles de embarazos no deseados no se detectan o reconocen hasta pasado ese plazo, sobre todo en situaciones especialmente sensibles, como marginación social, embarazos adolescentes, etc.
- Al mantenerse el aborto voluntario como delito se mantiene la inseguridad jurídica y la amenaza a la intimidad. Las mujeres que aborten después de semana 14 bajo un supuesto permitido, así como el personal sanitario, seguirán terminando en los juzgados cuando haya denuncias malintencionadas.
- Los tres días de obligada “reflexión” expresan un intento de tutelaje político sobre las mujeres y una negación de su autonomía para poder tomar las decisiones que les corresponden.

CONSIDERANDO QUE EL ANTEPROYECTO REFLEJA QUE EL GOBIERNO HA TOMADO SU DECISIÓN DE FORMA INMADURA Y ESCASAMENTE MEDITADA, SIN VALORAR LAS CONSECUENCIAS IRREPARABLES QUE PODRÍA TENER UNA LEY ASÍ Y EL DAÑO QUE PUEDE CAUSAR, LE INSTAMOS A QUE REFLEXIONE AL MENOS DURANTE TRES DÍAS Y TOME EN CONSIDERACIÓN LOS DERECHOS DE LAS MUJERES.

quienes somos
Clasificado en Varios

Creado por apoeta o Sábado, 4 de Abril de 2009

despues de mucho pensar y pensar en el instinto de la sociedad por sobrevivir he llegado a la conclusion de que existe la laey del mas fuerte del mas manipulador, el que mas reetos se propone y consigue en teoria es el mejor;pero no es asi el resultado es: el que lucha contra las injusticias del que se cree mas fuerte es el ganador el que luchara por el y ayudara a los demas. Pero aun asi los manipuladores a veces logran sobrevivir pero se acabaran algun dia las injusticias. Yo creo que si lo conseguiremos  con ayuda porque siempre habra alguien dispuesto a ello y a echar una mano a quien y como haga falta, en concienciar al que lo necesite y en escuchar al que comenta sus necesidades entre todos lo vamos a conseguir las buenas acciones se reconpemsaran y las malas moriran y caeran en el olvido.

Autocritica?
Clasificado en Varios, eMuller

Creado por roris o Venres, 6 de Febreiro de 2009

Exames, traballo, cursos… mil cousas que facer, pero,  tipico de mi en estos casos, en vez de facer o que teño que facer, deume por pensar/divagar…

É unha das actividades e obxectivos desta asociación ser critica coas institucións, coas actuacións, co tratamento que recibe a violencia de xénero nos medios,  na sociedade… precisamente tratamos de facer critica constructiva e denuncia  para cambiar as cousas e mellorar a situación das mulleres, as que sofren ou sufriron  violencia de xénero e as que non, porque non olvidemos, este é un problema de todas  e todos.

Moito é o que se leva acadado, pero moito é ainda o que queda por facer, ben certo é tamén que as cousas non andan ben  cando hai unha media de 70 mulleres asasinadas por ano. Queixámonos de moitas cousas pero… que pasa coa autocrítica? Non deberíamos pensar tamén nos, as persoas e asociacións que loitamos contra a violencia de xénero e pola igualdade, que é o que estamos a facer mal?

Esta ben que vexamos os nosos logros e plantexemos novos obxectivos a acadar pero para acadar estos é necesario tamén facer autocrítica. Así como pretendemos que se incorpore a pesrpectiva de xénero aos diversos ámbitos da sociedade, non deberíamos tamén nos ter en conta outras perspectivas?

Digo esto porque, tal vez no noso impetu por cambiar a realidade das mulleres nesta sociedade, estemos esquecendo ao principal e máis importante factor de cambio… a propia sociedade. Son certas as criticas e somos demasiado radicais?  Ou tal vez esas críticas non son máis que outra extratexia para botar por terra o traballo de, por e para as mulleres? Onde está o equilibrio entre autocritica e non dubidar dunha mesma?

Solo é unha pequena reflexión, da que me gustaría coñecer a vosa opinión, así que… espero as criticas ;)

Apertas para todas e todos.

Cumpliendo estereotipos?
Clasificado en Igualdade, Varios

Creado por roris o Martes, 20 de Xaneiro de 2009

Recientemente me he dado cuenta que, a pesar de mi feminismo convencido y mi lucha por la igualdad, cumplo, muy a mi pesar, gran parte de los estereotipos y roles femeninos que se supone debe tener una mujer en esta nuestra sociedad, pues mi educación (tengo 25 años) no ha sido distinta a la vuestra.

No pude desarrollar mis habilidades futbolisticas porque las niñas no juegan al futbol y desde luego, no querían  hacer un equipo femenino en el colegio… Recuerdo muy bien como me sentí cuando mi padre  no me llevo con él y mi hermano a ver al cine batman, y aún hoy día no acabo de entender muy bien el porque, ¿igual era mejor que me quedara en casa con mi madre aprendiendo a coser? (No os confundais, quiero mucho a mis padres y creo que me han educado bien). He tenido que escuchar mil veces a mi abuela decirme: “eso no es de señoritas”, y ver como en las comidas familiares yo y mis primas ayudábamos a recoger y fregar mientras el resto de los primos se quedaba en la mesa con los hombres… Todo esto no tiene nada de especial, y supongo que a todas os resulta familiar.

Siempre he sido yo bastante guerrera, lo cual me ha llevado a revelarme contra todo este tipo de comportamientos muchísimo antes de haber oído hablar, ni remotamente, de feminismo, y gracias a ello he conseguido cambiar algunas cosas,  y como no, también me he ganado mi fama de niña rebelde, problemática y “feminista radical” (que gracia me hace este termino).

Bien, una vez contextualizadas, podeis imaginar como me sentí yo recientemente, al descubrir que, a pesar de mi feminismo, cumplo el rol/estereotipo básico y principal para el que se nos viene educando a todas las mujeres, y que llevamos tan tan interiorizado que no somos ni conscientes: anteponer las necesidades de los demás a las mías.

Y así llevo yo, sin ser consciente, 25 años por la vida, relacionándome de este modo con los demás, y en especial con los hombres, hermano, familia, novios, amigos, etc.  Consecuencias: baja autoestima (pensar que para que la gente me quiera tengo que estar ahí siempre pendiente), frustración (por dar siempre más de lo que recibo) y sobre todo, dificultades para encontrar un equilibrio entre pasividad y agresividad, entre hacer lo que los demás quieren o esperan de mi y hacer lo que yo quiero, con los consiguientes conflictos que eso supone.

Direis: Y que?  No es para tanto… eso nos pasa a todas…

Pues sí, si es para tanto. Basta ya de pensar tanto en los demás. Como dice la canción de Bebe, “hoy voy a calzar tacones para hacer sonar mis pasos“, y al que no le guste, que no mire.

Con todo esto lo que quiero decir es que la igualdad que actualmente tenemos es como las correas extensibles de los perros, la alargas y ellos  piensan que pueden corren todo lo que quieran, hasta que se dan cuenta de que en realidad están atados.

LA PERSONA MÁS IMPORTANTE DE TU VIDA… ERES TÚ!!!

La teoría es fácil, aplicarla ya es otra historia.