Arquivo para a categoría 'Varios':

Cumpliendo estereotipos?
Clasificado en Igualdade, Varios

Creado por roris o Martes, 20 de Xaneiro de 2009

Recientemente me he dado cuenta que, a pesar de mi feminismo convencido y mi lucha por la igualdad, cumplo, muy a mi pesar, gran parte de los estereotipos y roles femeninos que se supone debe tener una mujer en esta nuestra sociedad, pues mi educación (tengo 25 años) no ha sido distinta a la vuestra.

No pude desarrollar mis habilidades futbolisticas porque las niñas no juegan al futbol y desde luego, no querían  hacer un equipo femenino en el colegio… Recuerdo muy bien como me sentí cuando mi padre  no me llevo con él y mi hermano a ver al cine batman, y aún hoy día no acabo de entender muy bien el porque, ¿igual era mejor que me quedara en casa con mi madre aprendiendo a coser? (No os confundais, quiero mucho a mis padres y creo que me han educado bien). He tenido que escuchar mil veces a mi abuela decirme: “eso no es de señoritas”, y ver como en las comidas familiares yo y mis primas ayudábamos a recoger y fregar mientras el resto de los primos se quedaba en la mesa con los hombres… Todo esto no tiene nada de especial, y supongo que a todas os resulta familiar.

Siempre he sido yo bastante guerrera, lo cual me ha llevado a revelarme contra todo este tipo de comportamientos muchísimo antes de haber oído hablar, ni remotamente, de feminismo, y gracias a ello he conseguido cambiar algunas cosas,  y como no, también me he ganado mi fama de niña rebelde, problemática y “feminista radical” (que gracia me hace este termino).

Bien, una vez contextualizadas, podeis imaginar como me sentí yo recientemente, al descubrir que, a pesar de mi feminismo, cumplo el rol/estereotipo básico y principal para el que se nos viene educando a todas las mujeres, y que llevamos tan tan interiorizado que no somos ni conscientes: anteponer las necesidades de los demás a las mías.

Y así llevo yo, sin ser consciente, 25 años por la vida, relacionándome de este modo con los demás, y en especial con los hombres, hermano, familia, novios, amigos, etc.  Consecuencias: baja autoestima (pensar que para que la gente me quiera tengo que estar ahí siempre pendiente), frustración (por dar siempre más de lo que recibo) y sobre todo, dificultades para encontrar un equilibrio entre pasividad y agresividad, entre hacer lo que los demás quieren o esperan de mi y hacer lo que yo quiero, con los consiguientes conflictos que eso supone.

Direis: Y que?  No es para tanto… eso nos pasa a todas…

Pues sí, si es para tanto. Basta ya de pensar tanto en los demás. Como dice la canción de Bebe, “hoy voy a calzar tacones para hacer sonar mis pasos“, y al que no le guste, que no mire.

Con todo esto lo que quiero decir es que la igualdad que actualmente tenemos es como las correas extensibles de los perros, la alargas y ellos  piensan que pueden corren todo lo que quieran, hasta que se dan cuenta de que en realidad están atados.

LA PERSONA MÁS IMPORTANTE DE TU VIDA… ERES TÚ!!!

La teoría es fácil, aplicarla ya es otra historia.

LAS INSTITUCIONES COMO ESPACIOS PRESTADOS
Clasificado en Varios

Creado por casandra o Mércores, 14 de Xaneiro de 2009

A continuación, un artículo que nos envían unas compañeras de Galapagar (Madrid) denunciando el desmantelamiento de la concejalía de Igualdad.

         LAS INSTITUCIONES COMO ESPACIOS PRESTADOS 

 

Maite Alvarez Piñer, Purificación Pliego y Belén Nogueiras.

 

                                      Madrid, enero de 2009

 

Hubo un tiempo, no hace todavía treinta años, en que el interés y el deseo de muchas mujeres que provenían del Movimiento Feminista o de diferentes Organizaciones Políticas dieron lugar a la creación de distintos espacios dentro de las instituciones públicas que posibilitasen a las mujeres el encuentro, la reflexión, la búsqueda de otra manera de entender el mundo, las relaciones y la vida fuera de lo preestablecido hasta entonces.

 

Se vivían momentos apasionantes en los que muchas pensábamos que todo podía ser posible.  Partiendo de estas expectativas se crearon, unos años después, las primeras Concejalías de Mujer que generaron en poco tiempo unos servicios desde donde se intentó dar cabida a mujeres (el 50% de la población, no lo olvidemos)  que con sus expectativas,  sus procesos de vida,  sus deseos, su forma de estar en el mundo, fueron creando  unos espacios vivos y peculiares  donde surgieron vínculos y relaciones diferentes tanto entre las mujeres como  incluso  de éstas con la propia administración.

 

De tanta implicación personal/profesional de muchas técnicas y algunas políticas, de tanto deseo, de tanta voluntad compartida van naciendo unos equipos que construyen  códigos, metodologías y, sobre todo un peculiar cuidado de las relaciones, que fluyen cercanas, espontáneas, creativas, atrevidas, fuera del marco institucional y administrativo jerarquizado, una práctica  que tiene que ver con la política de las mujeres.

 

Estos equipos constituyen una herramienta preciosa cuya solidez suele provocar recelos en una administración remisa a cambios de cualquier índole, lo que ha contribuido a  que el trabajo y el hacer de muchas mujeres haya sido una vez más invisibilizado, porque lógicamente  y dentro de su concepción androcéntrica, solo cabía la asimilación a un único modelo posible, el masculino.

 

         La coherencia de un sistema  ya antiguo,  al  que muchas continuamos llamando patriarcal,  con sus distintos modelos de intervención bien ajustada a sus criterios, con  “sus” normas, “sus”  protocolos, “su”  división de las mujeres según  “sus” clasificaciones,  más la proliferación de servicios adjudicados a empresas muy alejadas de cualquier sentir, pensar o hacer en femenino, ha contribuido a que en poco tiempo se vayan renombrando, redistribuyendo, parcializando, excluyendo estos espacios, abortando programas con sentido y dando lugar a actividades cada vez mas neutras y asépticas.

 

Como consecuencia de tanto sinsentido presenciamos desde hace tiempo, cómo las Concejalías de Mujer se han convertido en objeto de subasta, con sus privatizaciones, sus empleos precarios, sus reducciones presupuestarias, su cambio de nombre, el vaciado de su contenido y sentido. Y hoy, 29 de diciembre, asistimos impávidas al desmantelamiento de la Concejalía de Mujer de Galapagar, que se acaba de caer con todo el equipo, esto quiere decir que  hay unas mujeres que tras muchos esfuerzos, muchísimo trabajo,  mucha voluntad y muchas ideas y  siendo muy eficaces y eficientes,  van a tener que pasar a engrosar las listas del paro   y muchas otras cuya relación con la administración desde un servicio vivo y permeable va a empeorar  sustancialmente.

 

Una vez más  vemos  cómo las mujeres nos convertimos en objeto, en este caso “de intervención”, y los espacios que vamos creando son  percibidos por los partidos como botín de guerra e intercambio, en ese juego que muchos llaman política y algunas nombramos  como  caos  y que, en todo caso,  dista mucho de lo  que, en palabras de Luisa Muraro  sería la  política, una forma de poner  de acuerdo la convivencia de muchas y muchos con la libertad de cada una y de cada uno.

 

Contra el enconamiento, la confrontación, la competitividad ciega e implacable que constituyen la violencia de lo cotidiano en la política diaria desde las instituciones públicas, muchas mujeres históricamente hemos puesto en el mundo  desde diversos ámbitos una práctica política ligada a la paz, al buen trato en las relaciones, a la convivencia y cuya calidad civilizadora ha permitido, entre otras cosas,  que la humanidad llegue hasta  aquí.

 

Justo ahora, en estos tiempos de igualdad arrebatadamente androcéntrica, se nos priva de lo que estábamos poniendo sobre la mesa como  modelo: una diferente  manera de  estar y construir el mundo, modelo que se basa en otra forma  de relación, de reconocimiento,  de autoridad,  de  reconformar la vida a través de una práctica  consciente, cualificada y continua, nos preguntamos: ¿Y por qué no todo ello en la administración?                              

Manifesto
Clasificado en Varios

Creado por roris o Mércores, 26 de Novembro de 2008

A Violencia de Xénero é un problema social aínda moi enraizado na nosa sociedade, na que os actos de violencia física, psicolóxica e sexual, contra as mulleres, representan unha clara vulneración dos seus dereitos humáns. E por eso que os e as aquí presentes queremos:

  • Condear públicamente calquer acto de violencia, sexa do tipo que sexa, que atente contra a dignidade, liberdade, integridade e seguridade das mulleres.
  • Revindicar a intervención máis activa das distintas adminstracións públicas no ámbito da súa competencia:
    • O incremento dos recursos humáns , materias e financieiros.
    • Expresar a nosa solidaridade ás familias e os fillos e fillas das 61 mulleres asasinadas polas súas parellas e conxuxes ao longo deste ano 2008.
    • O exercicio dunha acción coordinada entres os niveis local, autonómico e estatal
    • O desenvolvemento de planes serios en prol da igualdade
    • O implante dispositivos de atención e asistencia profesionalizada para mulleres , fillos e fillas víitimas de violencia.
    • A posta en funcionamento redes coordinadas de atención especializada
    • A creación de equipos psicosociales e protocolos de atención para a abordaxe de situacións de crise e emerxencia
    • A cualificación dos profesionais xa existentes que interveñen na actualidade
    • A non descriminación das mulleres vítimas con independencia da súa situación administrativa, persoal ou social.
    • Alternativas reais de futuro e mellora na xestión das axudas económicas e dos programas de inserción socililaboral

    Por todo elo esiximos aos Poderes Publicos o exercicio da súa responsbilidade e a vontade política necesaria para acabar con esta lacra social. Non escatimando recursos económicos, concienciando e sensibilizando á cidadanía, visibilizando todos os tipos de violencia, condenando públicamente todas as conductas violentas e articulando demais medidas concretas que sexan necesarias e que incidan na prevención, na protección e na recuperación intergral das vítimas e dos seus fillos e fillas.

    Plan solidario para viernes noche
    Clasificado en Varios

    Creado por roris o Xoves, 18 de Setembro de 2008

    ¿Perdón?
    Clasificado en Varios

    Creado por roris o Martes, 9 de Setembro de 2008

    Afortunadamente puedo decir que no soy ni he sido víctima de la violencia de género, pero  lo que sí puedo decir es que no soy capaz de no perdonar a las personas por mucho daño que me hayan hecho (me cuesta muchiiiiiiiiiiiiisimo, muchisisisimo), lo cual es bastante frustrante porque acabas perdonando las mismas cosas una y otra vez, el mismo daño.

    Es horrible esa sensación de frustración, impotencia, ira y hasta culpabilidad. Me explico: te hacen daño, te enfadas, perdonas, te hacen daño, te enfadas, perdonas, entonces la tercera vez que te hacen daño ¿es en parte culpa tuya por haber perdonado? Perdonas porque ves (tratas de ver o  simplemente quieres ver,) lo bueno de la persona aunque sospechas  que no va a cambiar. ¿Acaso es más fácil eso que romper la relación? ¿Quién invento lo de la otra mejilla?!!!

    Y ahora yo me pregunto: si a mi, en una relación normal (sin juegos psicológicos, sin manipulaciones, sin amenazas ni chantajes, etc) no soy capaz de NO perdonar, de romper toda relación con esa persona sin sentirme fatal por ello, ¿cómo de dificil será para una  mujer que si sufre todo eso, y que además ha compartido su vida, sus sueños, sus hijos, todo con la  persona  que la hiere una, otra y otra vez?

    Igual simplemente escribo cosas sin sentido, producto de mi enfado y confusión, igual ustedes no ven las cosas como yo  las veo o tal vez  me he explicado mal , sea como fuere  una cosa si debe quedar clara DEJEMOS DE CULPABILIZAR A LAS MUJERES YA.

    ¿Perdón? De nada sirve pedirlo o darlo si no hay un cambio de conducta, y ese cambio de conducta ,  muchas veces, no puede ser esperado.

    Xanela de lecturas
    Clasificado en Lecturas, Varios

    Creado por casandra o Venres, 29 de Agosto de 2008

    RAQUEL E ROSA

    Sentí, primero, sus manos suaves y huesudas acariciando mis mejillas, luego su aliento en mi boca. El amor discurría lentamente por mis dedos entre sus costillas. Besé sus labios con todo el deseo de los míos levantados por el frío que había hecho por la mañana. Mi lengua acarició su paladar y luego se unió con la suya. Las dos hablaron en silencio.
    Me amó con el frágil peso de su cuerpo, arqueando las piernas, rodeando mi cuello con sus largos brazos, serpeteando sus caderas sobre las mías. Me besó largamamente, y sus besos dejaron en mi boca ese sabor amargo del deseo. Mis sienes latían violentamente. Sentí las caricias en mi pecho y, por fin, su lengua en mi sexo.
    Me di la vuelta y besó mis párpados con ternura. Luego rozó sus labios con los míos, abrazó mi cintura, aliviando el dolor que había sentido en los riñones durante todo el día; noté como, poco a poco, se iba adueñando de mí esa modorra que aparece después de hacer el amor.

    Me desperté con el brazo izquierdo dormido. Sentí su cabeza sobre él. Lo aparté con mimo, me levanté y, a oscuras, fui al baño. Corrí las cortinas de la ducha y un brusco chasquido sonó en el silencio de la noche. El aroma lavanda del jabón se fue apropiando del olor de su cuerpo. Pensé cómo había añorado ese olor, el suave tacto de su pelo sobre mi pecho, la calidez de sus manos abrazadas a mi cintura el escalofrío de su vientre cuando lo acariciaba; y hasta su tos de fumadora por las mañanas. Recordé como cada noche en su ausencia pensaba, una y otra vez, que le iba a pedir que se viniese a vivir conmigo, cuanto deseaba despertarme cada día con ella, lo mucho que la necesitaba y la amaba.
    De vuelta a la cama, me enrosqué en su cuerpo aun dormido y me venció de nuevo el sueño.

    El sol de aquella mañana de mayo golpeó mis ojos, entonces giré la cabeza hacia la izquierda, y allí estaba ella mirándome.
    Ya en el portal, me besó con ansia, nos abrazos un segundo y salimos del hostal. Fuimos directamente al coche que estaba aparcado justo enfrente. Antes de ponernos en marcha le pregunté: “¿Dónde vamos, mi amor?”. Rosa me contestó: “Vámonos lejos. A Valencia. Allí no nos buscarán nuestros maridos”. Le dije: “Me pregunto qué echará de menos antes Pedro, a su coche o a mí”. Rosa sonrió y entonces recordé aquella mirada luminosa, despreocupada de cuando las dos teníamos trece años. Grité “Prepárate, Valencia, que vamos a por ti” y puse en marcha el motor del viejo Opel.
    Gracias, Noemí, por regalarme esta maravillosa ilustración.
    Espero que Raquel y Rosa se sigan comiendo a besos con sus miradas.

    Mujeres en lo alto
    Clasificado en Actualidade, Igualdade, Varios

    Creado por roris o Martes, 19 de Agosto de 2008

    Aprovechando las olimpiadas, y el reciente record del mundo en salto de pértiga, quiero hacer un pequeño homenaje a todas esas mujeres, en este caso las deportistas, que se esfuerzan cada día por llegar alli donde ninguna otra a conseguido llegar. Imposible is nothing como versa el famoso spot publicitario.

    Concienciado á sociedade
    Clasificado en Igualdade, Varios

    Creado por roris o Luns, 21 de Xullo de 2008

    As miñas felicitacións para a nova campaña de concienciación do  Ministerio de Igualdad