eMuller

Non fai nin unha semana do Día da Violencia de Xénero, de ver miles de actos en todas partes, miles de manifestos de denuncia e apoio ás vítimas, cando unha nova morte pon de manifesto a necesidade de seguir loitando contra esta lacra social, a necesidade de exisir aos poderes públicos máis medidas contra a violencia de xénero e que ademáis apliquen de forma eficiente as leis e medidas xa existentes, porque non chega con manifestarse contra a violencia de xénero un día. Seguiremos loitando.

O 25 de novembro “Día Internacional Contra a Violencia de Xénero” a “Asociación de mulleres luguesas contra a violencia de xénero Enriqueta Otero” organizou un acto de lembranza ás mulleres asasinadas no que vai de ano a mans das súas parellas ou ex parellas. Consistiu nunha intervención espacial sobre a temática dos malos tratos, realizada polos grupos de teatro Palimoco e Upiaska e a lectura dun manifesto por Paloma Lugilde. Moitas grazas a todas as persoas que participarone, e ao público que se mollou con nós.

A Asociación Enriqueta Otero organiza un acto de repulsa da violencia contra as mulleres con motivo  do 25 de novembro, DIA INTERNACIONAL DE VIOLENCIA CONTRA AS MULLERES, que terá  lugar na Praza Maior de Lugo ás 20 horas.

Este acto que terá lugar o propio día 25 de novembro e unha homenaxe ás 61 mulleres mortas este ano a mans da súa parella ou ex-parella e ten como obxetivos prioritarios a sensibilización da problemática da violencia de xénero e a visibilización de todas as vítimas da violencia.

O acto consistirá nunha intervención espacial sobre a temática dos malos tratos, a cargo dos grupos Palimoco Teatro e Teatro de Upiaska. Trala representación, a directora teatral, Paloma Lugilde, lerá un manifesto, no que expresaremos a nosa solidariedade ás vítimas, así como ás súas familias, e reivindicaremos unha intervención máis activa das distintas administración públicas no ámbito das súas competencias para acabar coa lacra social dos malos tratos.

Ano a ano as cifras de mulleres asasinadas a mans das súas parellas ou ex parellas mantéñense, sen que a sociedade reaccione suficientemente fronte a estes abusos contra os dereitos humanos das mulleres. É preciso que estas mortes non queden relegadas ao ámbito do privado, senón que cobren visibilidade, polo que tentaremos que se sumen ao acto do día 25 de novembro o maio número de persoas.

Agardamos contar coa vosa presenza.

A Secretaría Xeral de Igualdade oferta cursos de formación online e gratuitos específicos para os profesionais dos ámbitos educativo, xurídico, sanitario, forzas e corpos de seguridade do estado, servizos sociais… e ate un curso básico orientado á poboación en xeral.

O prazo de inscripción xa está aberto e podedes facelo en: www.igualdadeforma.org

O concello de Lugo organiza por sétimo ano consecutivo as Xornadas Locais sobre Violecia de Xénero, este ano adicadas á prevención da violencia, e que terán lugar os días 24, 25 y 26 de novembro no salón de actos da Deputación Provincial de Lugo.

En horario de tarde, e como novidade, este ano farase un cineforum da película Quiero ser como Beckham, e temén un teatroforum da obra Miserere, ademáis do concerto de Diana Navarro.  De todo esto podedes atopar máis información acudindo, en horario de maña, á Casa da Muller do concello de Lugo, situada no parque de Frigsa, ou ollando o programa das xornadas.

Non podemos esquecer facer mención á conferencia que dará unha das nosas colaboradoras e socias: “Prevención da violencia dende os servicios sociais” que terá lugar o día 25 ás 9.30 horas.

61 é número de mulleres que perderon a vida este ano a causa da violencia de xénero, a última esta mesma semana, moi preto da nosa cidade, en Vilaboa.

De seguro  a todos e todas vos sona a noticia, de feito, veño de ler a nova en varios xornais dixitais. Moi ben explicadiña si, o lugar do asasinato, a relación da parella, a arma utilizada, as medidas cautelares dictadas polo xuiz… Pero en todas partes onde eu o lin voto de menos unha cousa moi importante: é a victima número 61 da violencia contra a muller no que vai de ano, 72 no ano pasado e 70 no 2006. Como vedes a cifra lonxe de diminuir, aumenta!

As comparacións son odiosas, todas as mortes teñen a mesma importancia, sexan accidentes de tráfico, vitimas do terrorismo ou soldados que loitan pola paz en Afganistan. Mais non podo evitar fixarme en que non todas as mortes son iguais, non todas teñen a mesma importancia para os medios. Por favor, un pouco máis de conciencia de xénero.

Nin unha máis!

O vindeiro 25 de novembro volveremos a conmemorar unha vez máis o Día Internacional da Violencia contra as mulleres. E como ven sendo habitual, duranto dous ou tres días, este fenómeno cobrará moito protagonismo na nosa sociedade. Lembrarémonos das 61 mulleres asasinadas polas súas parellas ao longo deste ano. Os medios de comunicación en xeral dedicarán algún espazo a este tema. Aflorarán artigos de opinión, visualizaranse testemuñas pesoais e levaranse a cabo múltiples actos de repulsa: declaracións institucionais, minutos de silencio… contra esta lacra social que atenta contra os dereitos fundamentais da dingindade, da liberdade e da seguridade das mulleres.

Nin que decir ten que a todas estas accións hai q darlles a benvida de cara á sensibilización, pero non é suficiente e ahi que ir máis alá.

A dimensión actúal do problema é grande e complexo. Os datos cuantitativos e cualitativos así o reflicten, e non só polo número de asasinadas, ou polo número de denuncias, ou polo número de solicitudes de ordes de protección, senon porque a sociedade (organismos, institucións profesionais e cidadanía) parece que aínda non  entenden nin asumen o que supón ser unha vítima da violencia de xénero.

Coa Lei Orgánica 1/2004 de 28 de decembro de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero, dase un avance notable nos dereitos formáis das mulleres vitimas da violencia, ao tempo que considera á violencia de xénero como unha manifestación da discriminación, da situación de desigualdade e das relacións de poder dos homes sobre as mulleres. E na que se apunta como causa principal da mesma aos factores de tipo cultural. Sen embargo, aínda non serveu para que eses dereitos formais sexan reais, nin para incidir neses factores socio-culturais que aínda manteñen e xustifican o mencionado fenómeno.

É certo que a violencia física exercida contra as mulleres por parte das súas parellas, asasinatos incluídos, cada vez é máis rexeitada socialmente. É visible e non sería políticamente correcto non facelo. Sen embrago, esquecemonos continuamente da violencia psicolóxica que sofren as miles de mulleres e os seus fillos e fillas, día tras día e durante anos, a mans de maridos e parellas. Maridos e parellas que en moitos casos son persoas moi ben vistas no seu entorno e nose ámbito de traballo, polo seu “comportamento irreprochable” fora do espazo doméstico.

Esta violencia psicolóxica como: vexacións, críticas, insultos, desprezos, ameazas, forzamento sexual… que ven sendo exercida dende unha posicion de poder, é frecuentemente tan bestial, que se distinguen moi pouco do tipo de violencia que noutros contextos se da en chamar tortura. Polo tanto tamén ocasiona danos e secuelas nas vítimas que a veces son irreparables. Merman os seus recursos persoais e a súa capacidade de resposta, minan a súa autoestima, aíllanas socialmente e atentan claramente contra a súa integridade psicolóxica, mais estes xeralmente non son rexeitados; nin por múltiples servizos públicos, nin polos familiares, nin polas amizades, nin polos veciños, nin en moitos casoso polos propios fillos e fillas maiores. Nin se quera son dignos dun tratamente penal axeitado. Sirva de exemplo a sentenza dun xuiz de Córdoba: ” 6 meses de cárcere por 40 anos de maltrato” (titular de El Pais del 25-10-2008). Polo tanto a sociedade seugue a ser  moi permisiva e cómplice co maltrato psicolóxico. Nin se implica nin ten iniciativa á hora de denuncialos ou á hora de dununcialos ou á hora de apoiar a denuncia que efectúa unha muller que os ven sufrindo con habitualidade.

Por eso aínda que se efectúen miles de reformas legais para erradicalos, non o conseguiremos tanto en canto non se incida no contexto sociocultural onde se orixinan e non exista un compromiso claro da cidadanía para repudiar estas conductas e comportamentos.

Mais esto non é a única dificultade ou atranco coa que nos atopamos as mulleres vítimas da violencia. Os poderes públicos tampouco están a asumir a súa responsabilidade. A día dehoxe tamén podemos manifestar ben alto que administracións galegas con competencia neste ámbito non demostraron estar á altura das circunstancias.

Os recursos asistenciais existentes diríxense fundamentalmente a informar e asesorar ás mulleres pero a penas existen dispositivos públicos e interdisciplinares nos que se facilite un tratamento especializado para a recuperación das mulleres  e a dos sues fillos e fillas. Entre 10 e 15 sesións terapeúticas ofrece o Programa de Atención Psicolóxica do Servizo Galego de Igualdade en colaboración co Colexio de Psicólogos, ás vítimas e os seus fillos e fillas.

As mulleres inmigrantes vítimas en situación irregular non contan con protección económica.

A perspectiva de xénero tan necesaria da súa aplicación para o análise e intervención en situacións de violencia, aínda non está incorporada nin pola meirande parte dos servizos públicos nin polos/as profesionais que interveñen coas vítimas: Servizos de saúde, Saúde Mental, Instituto de Medicina Legal, Puntos, Puntos de Encontro Familiar, Servizos de Protección de Menores… O que motiva que a intervención coas mulleres sexa sesgada e qeu as valoracións técnicas, díctamenes e peritaxes feitos ás vítimas presenten con demasiada frecuencia unha falta de rigor técnico que as acaba perxudicando.

As secuelas psicolóxicas por anos de maltrato, tampouco poden ser avaliadas. A inexistencia de profesionais cualificados nesta materia integrados dentro do Equipo de Forenses dos Xulgados non facilita a proba ante os Tribunais.

De igual xeito, a deficiente xestión do Servizo Galego de Igualdade no relativo á tramitación e concesión do salario da liberdade, fai que as mulleres en situacións económicas deficitarias a causa da súa dependencia económica chegan a esperar ata oito meses e máis para recibir a primeira mensualidade, etc, etc, etc.

E así podemos ir construindo unha longa lista de deficiencias que demostran obxetivamente que a violencia contra as mulleres non é unha prioridade na axenda política dos nosos representantes.

Así que non nos queda máis que continuar esixindo que se fagan efectivos os nosos dereitos. Xa non nos basta con boas palabras e declaracións. Queremos feitos. Son os nosos dereitos fundamentais os que foron vulnerados e é da xustiza reivindicar aos poderes públicos e á sociedade en xeral, axuda necesaria para poder chegar a reparalos.

He estado investigando un poco estos días sobre este tema, del que poco se habla y por el que poco se hace, y del que espero acercaros un poco de información en esta y otras entregas (ya que el tema es bastante extenso)

Uno de los primeros problemas con los que nos encontramos a la hora de buscar información sobre este tema es hallar una definición de que es o que se entiende por acoso sexual. ¿Qué se puede considerar acoso sexual? ¿Afecta solo a mujeres?  Antes de seguir, puntualizar que vamos a hablar de acoso sexual en el entorno laboral y referido a mujeres, ya que en su mayoría son ellas las victimas de este tipo de violencia.

El acoso sexual es una forma de discriminación por razón del género, tanto desde una perspectiva legal como en su concepto. Si bien los hombres pueden ser también objeto de acoso sexual, la realidad es que la mayoría de víctimas son mujeres. El problema guarda relación con los roles atribuidos a los hombres y a las mujeres en la vida social y económica que, a su vez, directa o indirectamente, afecta a la situación de las mujeres en el mercado del trabajo.

Según la Organización Internacional del Trabajo el acoso sexual integra tres elementos:

- Comportamiento de carácter sexual

- Que no sea deseado

- Que la víctima lo vea como un comportamiento hostil y humillante que afecta a su trabajo

Tomando como referente la Directiva 2002/73/CE se define acoso sexual como:

La situación en que se produce cualquier comportamiento verbal, no verbal o físico no deseado de índole sexual con el propósito o el efecto de atentar contra la dignidad de una persona, en particular cuando se crea un entorno intimidatorio, hostil, degradante, humillante u ofensivo.

Pero estas definiciones en la práctica no son fácilmente aplicables además este problema para establecer lo que es acoso sexual se agrava  si tenemos en cuenta que muchos de esos comportamientos, como chistes o comentarios sexistas y ofensivos, están tan socialmente aceptados que les restamos o preferimos restarles importancia. Existen también otro tipo de comportamientos en los que si es más evidente el acoso sexual, por eso podemos decir que hay varios tipos o grados de acoso sexual (todos igualmente reprochables) de los que os hablaremos en futuras ediciones, así que no nos perdais de vista.

Podeis encontrar más información aqui.